یعنی چه
عبارت «ترک معاصی کند» به معنای رها کردن خطاها، بزهکاریها و سرپیچی از دستورهای الهی است. معاصی جمع مکسر معصیت به معنای گناه است و این ترکیب بر تقواپیشگی و دوری از گناهان دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [tark-e ma'āsi konad] است که در آن ترک و معاصی با نقش اضافه (کسره) به یکدیگر متصل میشوند.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به رها کردن گناهان که ۱۱ حرف دارد، عبارت «ترک معاصی کند» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که دال بر رها کردن یا دوری گزیدن از گناه و اشتباه هستند استفاده میشود.
به عربی
این عبارت ریشه در زبان عربی دارد و معادلهای فعلی و مصدری آن در متون دینی عربی به وفور به کار رفته است.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این عبارت شامل «دست از گناه کشیدن»، «پرهیزکاری کردن»، «دوری از خطا» و «پاکدامنی پیشه کردن» است.
در قرآن
عین عبارت «ترک معاصی کند» به صورت لفظی در قرآن نیامده است، اما مفهوم آن در آیاتی مانند آیه ۳۱ سوره نساء (إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ) و آیه ۱۳۵ سوره آلعمران درباره عدم اصرار بر گناهان و بازگشت به سوی خدا به صراحت مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ترک معاصی کند
عبارت «ترک معاصی کند» یک تعبیر اخلاقی و دینی است که از ترکیب واژگان فارسی و عربی شکل گرفته است. این اصطلاح به طور کلی به معنای رها کردن گناهان، دوری از نافرمانی پروردگار و بازگشت به مسیر پاکی و فطرت انسانی است. کلمه معاصی ریشه در عصیان دارد که به معنای سرکشی است، بنابراین ترک معاصی پا گذاشتن روی منیت و سرکشیهای نفسانی قلمداد میشود.
در فرهنگ عرفانی و سلوک معنوی، ترک معاصی به همراه توبه، به عنوان اولین گامهای بیداری انسان و عبور از ظلمت به سوی نور شناخته میشود. این مفهوم اگرچه با همین ساختار لفظی در قرآن کریم نیست، اما جوهره و روح بسیاری از آیات قرآن ناظر بر همین حقیقت یعنی تقوا، توبه و دوری از محرمات و گناهان کبیره است.