یعنی چه
این عبارت یک جملهٔ امری است که از صفت «وقیح» و فعل امری «باش» تشکیل شده و به معنای دعوت یا دستور به داشتن رفتاری بدون شرم، حیا و احترام اجتماعی است.
تلفظ
تلفظ واژهٔ اول با فتحهٔ واو و یاء کشیده (وقیح) و واژهٔ دوم با الف کشیده و شین ساکن (باش) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع این عبارت به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی بر اساس تعریفِ امری آن شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم امری این عبارت در زبان انگلیسی از ترکیب فعل Be همراه با صفات مربوط به بیشرمی و گستاخی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از فعل امر ناقص «کن» به همراه صفت مشبهه «وقیح» به صورت منصوب استفاده میگردد.
به ترکی
در ترکی استانبولی ترکیبی از صفات به معنی گستاخ یا بیشرم همراه با فعل امری ol (باش) به کار میرود.
به فارسی
معادلهای خالص و روان فارسی این عبارت ترکیبی شامل دستور به بیشرمی، گستاخی، پررویی و شوخچشمی است.
نماد چیست
این عبارت نماد رسمی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در بافت اخلاقی و ادبی، نشاندهنده و نمادِ زیر پا گذاشتن مرزهای شرم، احترام، آداب معاشرت و هنجارهای اجتماعی است.
جمعبندی و توضیح کامل وقیح باش
عبارت «وقیح باش» یک ترکیب فعلی امری است که از صفت عربی «وقیح» (به معنی بیشرم و سخترو) و فعل امری فارسی «باش» تشکیل شده است. این عبارت در زبان فارسی بار معنایی کاملاً منفی، تحقیرآمیز و ضد ارزشهای اخلاقی دارد و برای توصیف یا دستور به رفتارهایی که فاقد حیا و احترام متقابل هستند استفاده میشود.
از نظر ریشهشناسی، واژهٔ وقیح از ریشه ثلاثی مجرد عربی «وَقَحَ» گرفته شده که در اصل به معنای سخت شدن سم اسب بوده و مجازاً برای سختی روی و پررویی به کار رفته است. این عبارت در ادبیات فارسی و گفتگوهای روزمره معمولاً برای سرزنش یا نقد تند رفتارهای بیپروا و هتاکانه استفاده میشود و متضاد آن دعوت به باحیا بودن و محجوبیت است.