یعنی چه
واژهٔ مَناحِس در اصل جمعِ مکسرِ «نَحْس» یا «مَنْحَس» است و به معنای بداختریها، بلایا، نحوستها و هر آن چیزی است که با خود شومی و انرژی منفی به همراه دارد. این کلمه بیشتر در متون کهن ادبی و فصیح کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح م (مَ)، فتح ن (نا) و کسر ح (حِ) به صورت مَناحِس است.
در جدول
پاسخ ۵ حرفی جدول برای راهنماهای «چیزهای شوم»، «بدیُمنها» یا «جمع نحس» واژهٔ «مناحس» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مناحس در انگلیسی از واژگانی که به طالع بد، بدشگونی و مصیبت اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و ساختار جمع مکسر بر وزن مَفَاعِل است.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این کلمه شامل شومی، بدشگونی، ناخجستگی، بدیُمنی و طالعِ بد هستند.
در قرآن
عین کلمهٔ «مناحس» بهصورت جمع در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ با این حال، ریشهٔ آن در قالب صفتِ «نَحِسَات» در آیه ۱۶ سوره فصلت (فِي أَيَّامٍ نَحِسَاتٍ به معنی در روزهایی شوم) و همچنین واژهٔ «نَحْس» در آیه ۱۹ سوره قمر آمده است.
نماد چیست
در باورهای سنتی و طالعبینی کهن، این واژه مظهر تاریکی، نحوست و فال بد است. در ادبیات نجومی قدیم، سیارهٔ زُحل (کیوان) به عنوان «نحس اکبر» و سیارهٔ مریخ (بهرام) به عنوان «نحس اصغر» شناخته میشدند که از نمادهای اصلی این مفهوم به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل مناحس
واژهٔ «مَناحِس» یک کلمهٔ فصیح و کهن با ریشهٔ عربی (ن-ح-س) است که به عنوان جمع مکسر واژهٔ نحس یا منحس به کار میرود. معنای دقیق آن چیزهای شوم، بدیُمنها، ناخجستگیها و طالعِ بد است و در ادبیات کلاسیک فارسی برای توصیف روزگار برگشته، حوادث ناگوار یا شرایط بحرانی استفاده میشده است.
اگرچه خود این لفظ به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما مفهوم و ریشهٔ آن در آیاتی که به «أیّامٍ نَحِسات» (روزهای شوم و تاریک) اشاره دارند، کاملاً مشهود است. در ستارهشناسی و اصطلاحات نجومی قدیم نیز این مفهوم با سیاراتی همچون زحل و مریخ گره خورده بود که آنها را مظهر بدبیاری میدانستند.
امروزه این واژه کاربرد روزمره ندارد و بیشتر در متون ادبی، شعر، حل جدول کلمات متقاطع و بررسیهای ریشهشناختی متون کهن به چشم میخورد. متضادهای اصلی آن واژگانی چون مساعد (مبارکها) و سعود (خوشبختیها) هستند.