معنی
واژه عظمت به معنای بزرگی فراوان، مجد، فخامت، کبریا، مهابت و ابهت است. این کلمه برای توصیف بزرگیِ معنوی، مادی، مقامی، ساختاری یا شأن و منزلت اجتماعی به کار میرود.
یعنی چه
در اصطلاح، عظمت یعنی ویژگی یا حالتی که باعث جلب احترام، شگفتی و ابهت در تفکر یا دیدگاه انسان میشود؛ مانند عظمت خداوند، عظمت کوهها یا عظمت تاریخ یک ملت.
مترادف
این کلمات همگی بیانگر مفاهیمی نظیر بزرگی مقام، فر و شکوه و برتری معنوی یا مادی هستند.
متضاد
این واژهها در نقطهای مقابل عظمت قرار دارند و نشاندهنده خواری، پستی یا خرد بودن چیزی هستند.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه سه حرفی عربی «عظم» مشتق شدهاند که در اصل به معنی بزرگ شدن، ضخامت و بزرگی یافتن است.
ریشه
این کلمه اسم مصدر از ریشه عربی «عَظَمَ» یا «عَظَمَة» است که به معنی بزرگی و شکوه در زبان عربی کلاسیک به کار میرفته و به صورت مصدر به زبانهای فارسی و اردو وارد و پذیرفته شده است.
جمله سازی
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمه «عظمت» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «بزرگی و شکوه» یا «ابهت» کاربرد دارد که دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
برای ترجمه این مفهوم در زبان انگلیسی بیشتر از واژگان معتبر و قوی مانند Greatness (بزرگی) یا Majesty (شکوه و جلال پادشاهی) استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عظمت
واژه «عظمت» یکی از پرکاربردترین لغات در ادبیات، الهیات و مکالمات روزمره فارسی است که معنای آن فراتر از یک بزرگیِ ساده مادی است. این واژه بار معنایی عمیقی از احترام، ابهت، مجد و جلال را به همراه دارد. در فرهنگ عامه و متون ادبی، عظمت معمولاً با مظاهر بیکران و استوار طبیعت نظیر کوههای سر به فلک کشیده، اقیانوسهای پهناور و آسمان بیکران تصویرسازی میشود تا ذهن انسان بتواند شمهای از مفهوم آن را درک کند.
در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم نیز ریشه این کلمه جایگاه ویژهای دارد. صفت «العظیم» به عنوان یکی از اسماءالحسنی و نامهای نیکوی خداوند، بارها یادآور قدرت مطلق و ابهت بیپایان الهی است. کاربرد این واژه در شعر فارسی نیز پیوندی ناگسستنی با عزت نفس، بزرگی معنوی و اقتدار دارد و به نوعی نشاندهنده والاترین مراتب شأن و مرتبه در هر پدیدهای به شمار میرود.