یعنی چه
این عبارت دو معنای عمده دارد: در متون کهن و اشعار کلاسیک، کنایه و استعاره از «معاویة بن ابی سفیان» (به خاطر مادرش هند بنت عتبه معروف به هند جگرخوار) است. در کاربرد لغوی و امروزی، به معنای پسری است که اهل کشور هند یا پیرو آیین هندوئیسم باشد.
تلفظ
پِـسَـرِ هِـنْـد / پِـسَـرِ هِـنْـدُوی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۵ حرف دارد و به عنوان نشانه یا سوال برای دسترسی به پاسخهایی چون «معاویه» یا «ابن هند» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن، برای مفهوم تاریخی از نام معاویه یا برگردان مستقیم آن و برای مفهوم جغرافیایی از تعابیر مربوط به ملیت و دین استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز اصطلاح ابن هند دقیقاً معادل کنایی همین واژه در شعر فارسی است.
به فارسی
معاویه، ابن هند، پسر هندی، پسر هندو.
نماد چیست
در ادبیات مذهبی و آیینی فارسی، این اصطلاح نماد سرکشی، غصب خلافت، ظلم و ستم به خاندان پیامبر اسلام (ص) و مظهری از کینه توزی دیرینه است؛ چرا که به پیشینه خانوادگی معاویه و اقدامات مادرش در جنگ احد اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پسر هند یا پسرهندو
عبارت «پسر هند یا پسرهندو» یک ترکیب وصفی/اضافی در زبان فارسی است که فراتر از معنای ظاهری و لغوی خود (یعنی پسری از تبار هندوستان یا آیین هندوئیسم)، بار تاریخی و کنایی بسیار سنگینی را در ادبیات کلاسیک فارسی دوش میکشد. در اشعار شاعرانی چون سنایی غزنوی، این تعبیر مستقیماً برای اشاره به معاویة بن ابیسفیان استفاده شده تا با یادآوری نام مادرش (هند بنت عتبه)، کارشکنیهای او در برابر خاندان رسالت برجسته شود.
از نظر ساختار واژگانی، این کلمه در قالب یک مدخل مستقل در لغتنامههای عمومی رایج نیست، بلکه از ترکیب دو واژه اصیل «پسر» و «هند/هندو» پدید آمده است. ریشه کلمه هند نیز به واژه اوستایی و ایران باستان سنْدْهو (رود سند) بازمیگردد. این عبارت در طراحیهای جدول کلمات متقاطع کاربرد ویژهای دارد و به عنوان کلید راهنما برای پاسخهای تاریخی به کار میرود.