یعنی چه
این واژه در منابع لغوی کهن به دو معنای اصلی به کار رفته است: یکی در قالب مصدر به معنی حبس کردن، سد کردن و منع نمودن، و دیگری در قالب صفت و حالت به معنی سست کردن، ترساندن و ایجاد بددلی در کسی.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی حرف ک و سکون روی حرف ع به صورت کَعْکَعَة است.
در جدول
پاسخ جدول برای این واژه ۵ حرفی است و معمولاً با راهنماهایی نظیر بند کردن، حبس نمودن یا فرد بزدل و سست شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در متن (به عنوان مصدر حبس و منع یا صفت بزدلی)، معادلهای انگلیسی متفاوتی نظیر Detention و Cowardly برای آن وجود دارد.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از فعل مضاعف کعکع مشتق شده است که به معنی منع، حبس یا ایجاد ترس در دیگری به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون بند کردن، حبس، جلوگیر شدن، و در وجه صفتی شامل سسترای، بددل و ترسو است.
نماد چیست
این کلمه اصطلاح لغویِ مصدری یا صفتی کهن است و نماد فرهنگی، اسطورهای یا مذهبی خاصی برای آن در ادبیات ثبت نشده است؛ صرفاً در متون قدیمی به عنوان صفت منفی برای ضعف و ترس یا حالت بازدارندگی استفاده میشد.
جمعبندی و توضیح کامل کعکعه
واژه کعکعه یک لغت اصیل عربیِ کهن و مصدری است که وارد زبان فارسی شده اما در زبان گفتاری و نوشتاری امروز کاملاً مهجور، کمکاربرد و غیرمصطلح به شمار میرود. ریشه این واژه به «کَعّ» بازمیگردد که معنای عقبنشینی از روی ترس را افاده میکند و در ساخت رباعی مضاعف خود به صورت کعکعه، هم به معنای ممانعت، حبس و بند کردن چیزی و هم به معنای ترساندن و سست کردن اراده کسی به کار میرود.
در ساختار زبان و جدول، این کلمه ۵ حرفی به عنوان یک صفت یا مصدر با مفاهیمی چون بزدلی، بددلی، یا بازداشتن قرین است. نکته جالب اینکه نباید این واژه کلاسیک را با کلمه عامیانه و معاصر «کعک» (به معنی نوعی نان خشک یا شیرینی کنجدی در لهجههای عربی عراقی و شامی) اشتباه گرفت، چرا که ریشه و معنای لغوی آنها کاملاً از یکدیگر مجزا است.