یعنی چه
واژه جهواء در لغتنامههای کهن به دو معنای اصلی به کار رفته است؛ یکی آسمان روشن و عاری از ابر (سماء جهواء) و دیگری زمین یا مکان باز، عریان و بیسقف که هیچ پوششی ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح جیم، سكون هاء و تلفظ الف ممدوده در پایان (جَهْ-واء) خوانده میشود و یک صفت مؤنث عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «آسمان صاف و بیابر» یا «زمین برهنه و بیدرخت» واژه ۵ حرفی «جهواء» است.
به انگلیسی
بسته به متن کاربرد، برای وضعیت آسمان از کلمات مربوط به صاف بودن و برای زمین از واژههای مربوط به دشتهای لخت و بدون درخت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این کلمه صفت مؤنث از ساخت «فَعلاء» است و برای توصیف فضاها یا آسمان بدون غبار و ابر به کار میرود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون آسمان درخشان، زمین عریان، آشکار و هویدا است.
در قرآن
خود واژه «جهواء» در قرآن وجود ندارد، اما کلمات همریشه با آن از ماده (ج-ه-ر) مانند «جهرة» به معنی آشکارا در آیات متعددی ذکر شدهاند.
نماد چیست
این واژه استعاره از آشکار بودن کامل و نبود هیچگونه تیرگی یا مانع است. در توصیف طبیعت، خلأ یا خشکی و برهنگی پاک زمین را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل جهواء
واژه «جَهواء» یک صفت مؤنث عربی است که در لغتنامههای فارسی و عربی معتبر نظیر دهخدا به دو مفهوم کلیدی اشاره دارد. از یک سو به آسمانی کاملاً صاف، بیابر، روشن و درخشان اطلاق میشود و از سوی دیگر به زمین، فضا یا هر شیء عریان، آشکار و بدون پوشش یا سقف که کاملاً در معرض دید باشد میگویند.
این کلمه از ریشه ثلاثی (ج-ه-ر) یا ساختهای مرتبط با تجلی و آشکار شدن نشأت گرفته و با کلماتی چون جهر و جاهر همخانواده است. اگرچه خود این ساختار پنجحرفی در قرآن کریم به کار نرفته، اما مفهوم وضوح و عیان بودن را به خوبی منتقل میکند و در حل جداول کلمات متقاطع نیز کاربرد دارد.