یعنی چه
واژهٔ ظلمپذیر صفت مرکب فاعلی است و به فرد یا جامعهای اطلاق میشود که روحیهٔ تسلیمطلبی دارد، زیر بار ستم میرود و برای گرفتن حق خود یا رفع بیعدالتی اقدامی انجام نمیدهد.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «ظُلم» (با ضمهٔ ظ و سکون ل و م) و «پَذیر» (با فتحهٔ پ) تشکیل شده است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلماتی با مضمون «تندهنده به ستم» یا «تسلیمطلب»، واژهٔ ۷ حرفی «ظلم پذیر» یا مترادفهای آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی استفاده میشود که نمایانگر انفعال و تسلیم در برابر ساختارهای ظالمانه است.
به عربی
در زبان عربی متناسب با سیاق کلام، واژگانی که بار معنایی پذیرش ذلت و عدم اقدام برای تغییر وضعیت را دارند به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
واژههای سره و ترکیبات فارسی مانند «ستمپذیر» و «جورپذیر» دقیقترین معادلهای معنایی این صفت هستند که انفعال شخص را در برابر تعدی نشان میدهند. متضادهای آن نیز شامل کلماتی چون ظلمستیز، دادخواه و حقطلب است.
در قرآن
خود واژهٔ ترکیبی و فارسی «ظلمپذیر» در قرآن وجود ندارد، اما مفهوم آن به شدت نکوهش شده است. به عنوان نمونه در آیه ۹۷ سوره نساء، عذر کسانی که تن به استضعاف و ستم دادند و اقدام به هجرت یا تغییر وضع خود نکردند، پذیرفته نمیشود و کار آنها نوعی ستم به خویشتن (ظالمی أنفسهم) تلقی شده است.
نماد چیست
در فرهنگ، تاریخ و ادبیات (بهویژه در ادبیات حماسی و عاشورایی)، شخص یا جامعهٔ ظلمپذیر نماد بیعملی، کوتهفکری و پذیرش حقارت اجتماعی یا سیاسی است. این مفهوم نقطهٔ مقابل نمادهای آزادیخواهی و قیام قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل ظلم پذیر
واژهٔ «ظلمپذیر» یک صفت مرکب فاعلی (ترکیب عربی-فارسی) است که از ریشهٔ عربی «ظلم» به معنای ستم و بن مضارع فارسی «پذیر» از مصدر پذیرفتن ساخته شده است. این اصطلاح برای توصیف افراد یا جوامعی به کار میرود که در برابر تعدی، بیعدالتی و تجاوز به حقوق خود سکوت اختیار کرده و هیچگونه مقاومت یا اعتراضی نشان نمیدهند.
در مفاهیم دینی و اخلاقی، ظلمپذیری پدیدهای ناپسند و مذموم شناخته میشود؛ چرا که تن دادن به ذلت به اندازهٔ خودِ ستمگری مایهٔ فساد جامعه است. متون فرهنگی و حتی رویکردهای قرآنی، انسانها را به جای انفعال، به حقطلبی و ایستادگی فرا میخوانند و عذر کسانی را که به بهانهٔ ضعف، ستم را پذیرا میشوند، رد میکنند.
در ادبیات سیاسی و اجتماعی، این واژه بار معنایی کاملاً منفی دارد و نمادی از فقدان آزادگی و شجاعت است. در نقطهٔ مقابل این مفهوم، واژگانی چون «ظلمستیز» و «حقطلب» قرار دارند که به عنوان الگوهای برتر اخلاقی و حماسی در جامعه معرفی میشوند.