یعنی چه
واژه «ستر» در اصل عربی به معنای پوشاندن و مخفی کردن است و در ترکیب با «پوشش» (برابریار فارسی آن) به عملِ حاجب قرار دادن، حفظ حیا، آبروداری و پنهانسازی فیزیکی یا معنوی اشاره دارد. این اصطلاح در ادبیات اخلاقی به معنای عیبپوشی نیز به کار میرود.
تلفظ
واژه «سَتر» با فتح سین و سکون تاء تلفظ میشود و «پوشش» با ضمه پاء و کسره شین اول خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «ستر و پوشش» ۸ حرف دارد. از مترادفهای رایج آن میتوان به حجاب، پرده و غطاء اشاره کرد.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم ستر و پوشش در زبان انگلیسی بسته به بافت متن از واژگانی چون Covering (برای پوشش فیزیکی) و Veil یا Concealment (برای حجاب و پنهانکاری) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، خود واژه «ستر» ریشه اصلی این مفهوم است و کلماتی مانند الغطاء و الحجاب معادلهای دقیق آن هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی برای واژه عربی ستر شامل پوشش، پرده، نهفتن و رازپوشی است که ابعاد مادی و معنوی این کلمه را پوشش میدهند.
در قرآن
مشتقات ریشه «ستر» در قرآن کریم دیده میشود؛ مانند آیه ۴۵ سوره اسراء: «حِجَابًا مَسْتُورًا» (پردهای پوشیده) و آیه ۹۰ سوره کهف: «لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِهَا سِتْرًا» که به معنای نبودِ پوشش و سایبان در برابر خورشید است. همچنین مفهوم ستر با صفت «ستار العیوب» بودن خداوند در روایات پیوند دارد.
جمعبندی و توضیح کامل ستر و پوشش
ترکیب واژگانی «ستر و پوشش» نمونهای زیبا از عطف بیان در زبان فارسی است که در آن واژه عربی «ستر» (به معنی پرده و حجاب) در کنار برابریار فارسی خود یعنی «پوشش» قرار گرفته تا بر مفهوم عمیق پنهانسازی، حفاظت و حیا تاکید کند. این مفهوم هم در ابعاد مادی (مانند لباس، لباس آرایی و سایبان) و هم در ابعاد معنوی و اخلاقی کاربرد گستردهای دارد.
در فرهنگ اسلامی و عرفان ایرانی، ستر مظهر حیا، عفاف و آبروداری است. صفت ستاریت الهی به معنای پوشاندن خطاهای بندگان و حفظ آبروی آنها در جامعه است، به طوری که در ادبیات اخلاقی نیز بر «ستر عیب دیگران» به عنوان یک فضیلت بزرگ تاکید فراوان شده است.