اشکار گو یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل اشکار گو

واژه «اشکار گو» یا «اشکاری گو» یکی از ترکیبات اصیل و کهن در گویش مازندرانی (زبان طبری) است که از دو جزء متمایز تشکیل شده است. جزء اول یعنی «اشکار»، همان صورت قدیمی و دگرگون‌شده واژه «شکار» در زبان‌های شمال غربی ایران است که در اشعار کلاسیک فارسی نظیر سروده‌های مولوی و فرخی سیستانی نیز به چشم می‌خورد و معنای حیوان وحشی یا صید را دارد. جزء دوم یعنی «گو» ریشه در واژه پهلوی دارد که در فارسی معیار امروز به «گاو» تبدیل شده است.

ترکیب این دو واژه در کنار هم معنای لغوی «گاو وحشی» یا «گاو کوهی» را می‌سازد، اما بومیان مناطق شمالی ایران از آن برای اشاره به «گوزن ماده» یا «مرال» استفاده می‌کنند. در همین گویش، برای گوزن نر از اصطلاح «اشکار ورزا» استفاده می‌شود که نشان‌دهنده ساختار دقیق واژه‌سازی در فرهنگ دامداری و طبیعت‌گرای این منطقه است.

این کلمه در زبان فارسی معیار یا متون مذهبی مانند قرآن کاربرد مستقیمی ندارد و کاملاً یک واژه بومی و اقلیمی محسوب می‌شود. در نمادشناسی محلی، این موجود جایگاه ویژه‌ای در فولکلور مازندران داشته و نمادی از هوشیاری، نجابت و شکوه جنگل‌های البرز است.