یعنی چه
واژه رمیم در لغت به معنای چیزی است که کاملاً کهنه، مندرس و از هم گسسته شده باشد. این کلمه در زبان و ادبیات کلاسیک بیشتر برای اشاره به استخوانهای متلاشیشده و خاکسترشده جسد به کار میرود که با لمس کردن خرد میشوند.
تلفظ
این واژه به فتح راء و کسر میم اول (رَمِیم) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر «استخوان پوسیده» یا «پوسیده و متلاشی» به عنوان راهنما آمده و پاسخ آن واژه ۴ حرفی «رمیم» است.
به انگلیسی
برای انتقال حس دقیق واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که به پوسیدگی استخوان یا بقایای در حال تجزیه اشاره دارند استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژه çürümüş دقیقترین معادل برای بیان مفهوم پوسیدگی عمیق مادی است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون پوسیده، فرسوده، متلاشی، کهنه، خاکشده و رَثّ هستند که از بین رفتن انسجام یک جسم را نشان میدهند.
در قرآن
این واژه دو بار در قرآن کریم (سوره یس آیات ۷۸ و ۷۹) به کار رفته است. منکران معاد استخوانی پوسیده را آوردند و پرسیدند: «مَنْ يُحْيِي الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيمٌ» (چه کسی این استخوانهای پوسیده و خاکشده را دوباره زنده میکند؟) که در آیه بعد پاسخ داده میشود همان کسی که نخستینبار آن را پدید آورد، دوباره احیایش میکند.
نماد چیست
در متون تفسیری، ادبی و عرفانی، رمیم به تصویرگر اوج فرسودگی جسمانی و فنای مطلق مادی تبدیل شده است. این واژه نماد وضعیتی است که بازگشت حیات به آن از نظر اسباب طبیعی غیرممکن است و تنها به اراده و دم معجزهآسای الهی امکانپذیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رمیم
واژه «رمیم» یک کلمه فصیح عربی با ریشه «ر-م-م» است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این واژه از نظر معنایی به هر چیز کهنه و از هم پاشیدهای اطلاق میشود، اما کاربرد ویژه و اصیل آن برای توصیف استخوانهای مردگان است که بر اثر گذشت زمان کاملاً فرسوده و مغز آنها تهی گشته و به مرتبه خاکستر شدن و متلاشی شدن رسیدهاند.
شهرت و بار معنایی خاص این کلمه به دلیل کارکرد استدلالی آن در قرآن کریم (سوره یس) در مبحث معاد است. این کلمه در ساختار زبانی به عنوان همخانواده واژگانی چون «ترمیم» و «مرمت» شناخته میشود؛ چرا که ترمیم در اصل به معنای اصلاح و بازسازی چیزی است که خراب یا پوسیده (رمیم) شده باشد.
در حوزه ادبیات، شعر و عرفان نیز رمیم جایگاه نمادین برجستهای دارد؛ این واژه تصویرکننده نیستی، زوال مادی و ناتوانی مطلق مخلوق است که در تقابل با قدرت بازآفرینی، احیا و حیاتبخشی پروردگار قرار میگیرد تا عظمت نوزایی و حیات پس از مرگ را به تصویر بکشد.