یعنی چه
در منابع معتبر لغوی، «حوار خوار» به عنوان یک اصطلاح یا واژهٔ ادغامشده و واحد ثبت نشده است. این عبارت حاصل کنار هم قرار گرفتن دو واژهٔ مجزای «حِوار» (به معنی گفتگو، محاوره یا بچهشتر تازه از شیر گرفته) و «خُوار» (به معنی بانگ و صدای گاو در عربی، یا ذلیل و پست در فارسی) است. از این رو، معنای ترکیبی مستقلی ندارد و معنای آن بسته به متن ساختگی خواهد بود.
تلفظ
واژه اول در عربی به صورت «حِوار» (با کسره ح) تلفظ میشود. واژه دوم اگر به معنای صدای گاو باشد «خُوار» (با ضمه خ) و اگر به معنای پست و ذلیل فارسی باشد «خوار» (با واو معدوله، تلفظی شبیه خار) خوانده میشود.
در جدول
این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع استاندارد به عنوان یک کلید واحد کاربرد ندارد، اما مجموع حروف آن ۸ حرف است.
به انگلیسی
به دلیل اصطلاح نبودن، معادل یکپارچه ندارد و باید اجزای آن را جداگانه ترجمه کرد.
به عربی
هر دو کلمه ریشه در زبان عربی دارند، اما ترکیب آنها با هم ساختار معنادار معیاری در عربی نمیسازد.
به فارسی
اگر کلمه دوم را فارسی فرض کنیم، برگردان آن «گفتگوی خوار و بیارزش» میشود و اگر هر دو را عربی بدانیم، به معنی «گفتگو و بانگ گاو» خواهد بود که معنای محصلی در فارسی معیار ندارد.
در قرآن
واژه «حِوار» به صورت فعلی در قرآن به کار رفته است (مانند یُحاوِرُهُ در سوره کهف) که به معنی گفتگو است. واژه «خُوار» نیز دقیقاً دو بار در قرآن (سوره اعراف و طه) برای توصیف صدای گوساله سامری (`عِجْلاً جَسَداً لَهُ خُوَارٌ`) به کار رفته است. ترکیب این دو با هم در قرآن وجود ندارد.
نماد چیست
در یک برداشت انتزاعی و ادبی، کنار هم قرار گرفتن حوار (نماد تبادل اندیشه و نطق انسانی) و خوار (نماد صدای گوساله سامری و بتپرستی فریبنده و توخالی)، میتواند نمادی از گفتگوهای بیمحتوا، گمراهکننده یا سقوط عقلانیت به مرتبه اصوات بیمعنی باشد.
جمعبندی و توضیح کامل حوار خوار
عبارت «حوار خوار» یک واژه، کنایه یا اصطلاح مدون و ثبتشده در فرهنگهای لغت معتبر فارسی نظیر دهخدا، معین و عمید نیست. این عبارت از ترکیب دو کلمه مستقل ساخته شده که به احتمال زیاد ناشی از یک اشتباه فرستنده، بدخوانی متن یا یک ترکیبسازی ساختگی و سلیقهای در یک متن خاص است.
برای درک آن باید هر واژه را جداگانه بررسی کرد؛ «حوار» ریشهای عربی دارد و به معنای گفتگو و مباحثه است، در حالی که «خوار» میتواند هم به معنای بانگ حیواناتی چون گاو (ریشه عربی) و هم به معنای ذلیل و پست (ریشه فارسی) باشد. ترکیب این دو هیچ هویت مستقلی در زبان فارسی معیار ندارد.
بنابراین، معنای دقیق این عبارت تنها در صورتی مشخص میشود که در سیاق کلام (متن یا جملهای که در آن به کار رفته) قرار گیرد تا مشخص شود منظور نویسنده یک استعاره ادبی بوده یا صرفاً یک خطای نگارشی رخ داده است.