معنی
ذنوب در لغت به معنی کارهای ناروا، خطاها و نافرمانیهاست. این کلمه جمعِ تکسیر (مکسر) واژهٔ «ذَنب» به معنای گناه است و معمولاً به پیامدهای شوم و سنگین اعمال منفی انسان اشاره دارد.
یعنی چه
در اصطلاح و مفاهیم دینی، ذنوب یعنی نافرمانی از دستورات الهی که یقهٔ انسان را در دنیا و آخرت میگیرد. این کلمه به دایرهٔ وسیعی از خطاهای کوچک و بزرگ اطلاق میشود که روح انسان را کدر میکنند.
مترادف
این واژهها در زبان فارسی و عربی به عنوان هممعنی و جایگزین برای اشاره به کارهای ناپسند و خطاکاریها استفاده میشوند.
متضاد
کلماتی که نقطهٔ مقابل گناه و نافرمانی هستند و به اعمال نیکو و شایسته اشاره دارند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشهٔ سه حرفی (ذ - ن - ب) مشتق شدهاند.
ریشه
ریشهٔ این واژه عربی است. در اصلِ لغت، «ذَنب» به معنی «دم و دنبالهٔ حیوان» است؛ اما از آنجا که گناه و کار ناروا عاقبت و پیامد شومی دارد که مانند دنباله همراه انسان میماند و گریبانگیر او میشود، به صورت استعاری به آن ذنب و به جمع آن ذنوب میگویند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح به دنبال یک واژهٔ ۴ حرفی عربی به معنی گناهان باشد، پاسخ دقیق آن «ذنوب» است.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل برای این واژه در فضای دینی و اخلاقی کلمهٔ Sins است.
جمعبندی و توضیح کامل ذنوب
واژهٔ «ذنوب» یک کلمهٔ کلیدی با ریشهٔ عربی است که به صورت جمع مکسر برای کلمهٔ «ذنب» به کار میرود و معنای اصلی آن گناهان و خطایا است. ریشهشناسی جالب این واژه نشان میدهد که مفهوم گناه در فرهنگ لغوی با ایدهٔ پیامد، دنباله و عاقبتِ عمل گره خورده است، گویی هر خطایی دُمی دارد که در نهایت گریبانگیر فاعل آن میشود.
این کلمه حضور پررنگی در ادبیات اسلامی و آیات قرآنی دارد؛ جایی که بر بخشندگی بیکران خداوند در قبال آمرزش ذنوب (تمام گناهان) تایید شده است. در زبان فارسی، این کلمه بیشتر در متون مذهبی، ادعیه و ادبیات کلاسیک برای اشاره به بار سنگین اشتباهات و معاصی انسان استفاده میشود.