معنی
دهر در اصل به معنای زمان نامتناهی و طولانی است که بر کل جریان هستی و دنیا اطلاق میشود. این واژه با زمان تفاوت دارد؛ چرا که زمان بر اوقات کوتاه یا بلند اشاره میکند، اما دهر به کل مدت جهان یا دورههای بسیار ممتد و پیوسته اشاره دارد.
یعنی چه
وقتی در ادبیات یا گفتار روزمره از دهر صحبت میشود، منظور همان گردش چرخ روزگار و فرآیند گذشت سالیان و قرنهاست که دگرگونیهای زندگی را رقم میزند.
مترادف
واژههای فوق در متون ادبی و عرفانی بیشترین شباهت معنایی را با دهر دارند و گاه به جای یکدیگر استفاده میشوند.
متضاد
برای واژه دهر متضاد مستقیم و ثابتی در لغت وجود ندارد، اما از دیدگاه فلسفی و دینی، جهانِ بیرون از زمان (آخرت) یا مفهوم لحظه بسیار کوتاه (آنیّت) در تقابل با آن قرار میگیرند.
ریشه
این کلمه از ریشه عربی «دهر» گرفته شده که معنای بنیادی آن جریان پیوسته حوادث و زمان ممتد است. همخانوادههای آن شامل دُهور (جمع)، أدهار (جمع)، دهری (مادیگرا/منسوب به دهر) و دهریه هستند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح حرف اول (د)، سکون حرف دوم (ه) و سکون حرف پایانی (ر) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «روزگار»، «زمانه طولانی» یا «گیتی»، کلمه ۳ حرفی «دهر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، میتوان از واژههای فوق برای ترجمه دهر به زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
خود کلمه اصل عربی دارد و در زبان عربی نیز به همین صورت یا با معادلهای نزدیک به کار میرود.
به فارسی
برگردان و معادل اصیل این واژه در زبان فارسی «روزگار» یا «زمانه» است که مفهوم گذر عمر و دنیا را میرساند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، دهر نماد گردش ناگهانی احوال، بیرحمی زمانه و جفای تقدیر است. شاعران همواره از «جفای دهر» یا «آسیب دهر» به عنوان یک نیروی بیرونی تغییردهنده شکایت کردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل دهر
واژه «دهر» یکی از مفاهیم عمیق لغوی، فلسفی و ادبی است که به معنای زمان بیکران، روزگار ممتد و جریان کلی خلقت از آغاز تا انجام تعبیر میشود. تفاوت بنیادین آن با واژه زمان در این است که زمان معمولاً قطعات کوتاه یا بلندی از وقت را شامل میشود، در حالی که دهر کلّیت دوران هستی و فرآیند مستمر دنیا را در بر میگیرد.
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و در قرآن کریم نیز دو بار (از جمله در سوره انسان که به همین دلیل سوره دهر نیز نامیده میشود) به کار رفته است؛ یکبار در اشاره به منکران معاد (دهریون) که مرگ را صرفاً فرسودگی ناشی از گذر زمان میدانستند، و بار دیگر به معنای روزگاران طولانیِ پیش از خلقت انسان. در ادبیات فارسی، دهر جایگاه ویژهای دارد و غالباً نماد بیوفایی، پیر سالخورده، چرخ بازیگر و تقدیر گریزناپذیر است که با گذر بیرحمانه خود، احوال دنیا را دگرگون میسازد.