معنی
غرش در زبان فارسی به هر نوع صدای عمیق، لرزاننده و بلند اطلاق میشود که مایه ابهت یا ترس باشد. این واژه علاوه بر صداهای طبیعی، برای نشان دادن فریاد ناشی از قهر، خشم و صولت انسان نیز به کار میرود.
یعنی چه
عبارت غرش عموماً زمانی استفاده میشود که صدایی فراتر از حد معمول و همراه با ارتعاش و طنین در محیط ایجاد شود؛ مانند غرش هواپیماهای جنگی، غرش طوفان یا غرش شیر.
مترادف
واژههایی چون خروش و غریو در ادبیات فارسی بیشترین قرابت معنایی را با غرش دارند و در توصیف میدانهای جنگ یا خشم طبیعت همنشین یکدیگر میشوند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه فارسی «غرّ/غر» مشتق شدهاند که بر تولید صدای بلند و خشن دلالت دارند.
جمله سازی
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با ضمه روی حرف غین، سکون روی حرف راء اول (به دلیل تشدید) و کسره زیر حرف راء دوم تلفظ میشود.
در جدول
اگر در جدول به دنبال پاسخی سه حرفی برای نشانه خشم شیر یا صدای رعد میگردید، واژه غرش پاسخ دقیق شماست.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به منبع صدا از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ Roar پرکاربردترین معادل برای غرش جانداران است.
به عربی
زبان عربی به دلیل داشتن دایره واژگانی وسیع، برای هر نوع غرش خاص از یک واژه مجزا استفاده میکند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی میان صدای برخاسته از جانداران و صدای پدیدههای جوی تمایز قائل میشوند.
به فارسی
واژه غرش خود یک واژه فارسی اصیل و ریشهدار (اسم مصدر از غریدن) است و برای سادهسازی آن در متنهای روان میتوان از ترکیبهای بانگ مهیب یا خروش بلند استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل غرش
واژه غرش یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که به عنوان اسم مصدر از فعل «غریدن» ساخته شده است. این کلمه در اصل بر هرگونه صدای بلند، عمیق، لرزاننده و باابهت دلالت دارد که میتواند ناشی از خشم طبیعت (مانند تندر و طوفان)، صدای جانداران قدرتمند (مانند شیر و پلنگ) یا حتی ابزارهای ساخت بشر (مانند موتورهای سنگین و توپخانه) باشد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، غرش صرفاً یک پدیده صوتی نیست، بلکه نمادی از قدرت، عظمت، خشم بیباکانه و هیبت به شمار میرود. شاهنامه فردوسی و دیگر متون حماسی مملو از توصیف غرش پهلوانان در میدان نبرد یا غرش ابرهای بهاری است که به متن شور و پویایی میبخشند.
اگرچه خود این واژه به دلیل اصالت فارسی در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم معادل آن مانند «الرعد» (صدای آسمان) یا «زفیر» (صدای خروشان جهنم) برای تصویرسازی پدیدههای باشکوه و هولناک به کرات در کتاب آسمانی مورد استفاده قرار گرفتهاند تا حس عظمت و بیداری را در مخاطب ایجاد کنند.