معنی
طراوت در نقش اسم مصدر به معنای حالت تر و تازه بودن، سرزندگی و نشاط طبیعی در چهره، گیاهان یا محیط اطراف است و در نقش مصدری به معنی تر و تازه شدن به کار میرود.
یعنی چه
وقتی از طراوت یک فرد یا طبیعت صحبت میشود، منظور وجود روحیه زنده، شاداب و به دور از پژمردگی و فرسودگی است؛ حالتی که زیبایی و نمود طبیعی را دوچندان میکند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه مشتق شده یا ترکیبات وصفی و ساختی آن در زبان فارسی هستند.
ریشه
واژه طراوت از ریشه عربی «طَرَاوَة» مشتق شده است که در زبان اصلی به معنای تر و تازه شدن، نرمی و لطافت طبیعی است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «طراوت» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «تازگی و شادابی» یا «سرزندگی» کاربرد دارد و دقیقا ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای بیان مفهوم طراوت در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از واژههای فوق استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل طراوت
واژه طراوت یکی از زیباترین کلمات برای توصیف اوج شادابی، رونق و لطافت در طبیعت و انسان است. این واژه که ریشهای عربی دارد، در ادبیات فارسی به خوبی جا افتاده و به عنوان نمادی از بهار، پاکی روح، جوانی و آغاز دوباره زندگی شناخته میشود. حس پس از باران و شکوفایی گلها بهترین نمود عینی برای درک معنای طراوت هستند.
در فرهنگ معنوی و قرآنی نیز اگرچه خود کلمه مستقیما نیامده، اما مشتقات آن نظیر «طری» برای توصیف گوشت تازه و مفاهیم هممعنی آن مثل «نضره» برای شادابی چهره بهشتیان به کار رفته است. در مجموع، طراوت حسی از زنده بودن و دوری از هرگونه خمودگی و پژمردگی را به مخاطب منتقل میکند.