معنی
ردا به معنای جبه، عباء، چادر یا هر نوع جامهٔ بلند و گشادی است که معمولاً روی دوش انداخته میشود و پوشش بیرونی بدن را تشکیل میدهد.
یعنی چه
این واژه در لغت به معنای پوشاندن بالای تن و دوش است و در اصطلاح به لباسهای بلندی گفته میشود که بزرگان، علما و صوفیان بر تن میکردهاند.
مترادف
واژههایی مانند عبا و جبه نزدیکترین معادلها به ردا هستند که همگی نوعی پوشش رویی و بلند را تداعی میکنند.
تلفظ
این کلمه در اصل عربی با همزه پایانی (رِدَاء) تلفظ میشده که در فارسی همزه آن حذف شده و به صورت رِدا خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «بالاپوش» یا «لباس بلند روحانیون»، واژه سه حرفی ردا بسیار پرکاربرد است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای Robe و Cloak دقیقترین توصیف را برای جامههای بلند و گشادی مانند ردا ارائه میدهند.
به عربی
در زبان عربی رداء به لباس رویی گفته میشود و در مناسک حج نیز به تکه بالایی جامه احرام ردا میگویند.
به فارسی
برگردان و معادل خالص فارسی این واژه عربیالاصل، همان بالاپوش یا تنپوش رویی بلند است.
نماد چیست
ردا در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی نماد زهد، تقوا، دانایی و مقام دینی است. با این حال در اشعار عرفانی گاهی اصطلاح «ردای تزویر» به عنوان نماد ریاکاری و ظاهرپرستی به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ردا
واژه ردا ریشهای عربی دارد و به معنای هرگونه بالاپوش، جبه یا لباس بلندی است که روی جامههای دیگر پوشیده میشود. این کلمه در ادبیات فارسی و متون کهن کاربرد فراوانی داشته و معمولاً برای توصیف پوشش علما، بزرگان و عارفان استفاده میشود. در مناسک حج نیز بخش بالایی لباس احرام زائران به همین نام خوانده میشود.
این واژه از منظر نمادین معنایی دوگانه دارد؛ از یک سو مظهر وقار، علم، زهد و بزرگی است و از سوی دیگر در ادبیات صوفیانه و عرفانی به عنوان نمادی از ظاهرپرستی و تزویر (در قالب اصطلاحاتی چون ردای ریا) مورد نقد قرار میگیرد. ردا کلمهای کوتاه و پرکاربرد در حل جداول کلمات متقاطع نیز به شمار میرود.