معنی
خورشید بزرگترین جرم آسمانی در منظومه ماست که از گازهای داغ تشکیل شده و منبع اصلی انرژی، نور و حیات روی کره زمین به شمار میرود. در ادبیات فارسی مجازاً به معنای آفتاب نیز استفاده میشود.
یعنی چه
این واژه در زبان فارسی برای توصیف همان جرم نورانی آسمان به کار میرود که روز را پدید میآورد. در کاربردهای استعاری، به شخص بسیار زیبا، مایه روشنایی یا حقیقت محض نیز خورشید میگویند.
ریشه
این واژه ریشه در زبانهای ایران باستان دارد. در اوستایی «هْوَر» به معنی خورشید و «خشَئیتَه» به معنی درخشان بوده است. این ترکیب در فارسی میانه (پهلوی) به «خْوَرْشید» (xwaršēd) تبدیل شد.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح به دنبال یک پاسخ شش حرفی برای مرکز منظومه شمسی یا آفتاب باشد، واژه «خورشید» پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این ستاره و نور آن از واژه Sun استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به خورشید «شمس» میگویند که این کلمه ۳۳ بار نیز در قرآن کریم تکرار شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای نامیدن خورشید از واژه Güneş استفاده میشود.
نماد چیست
خورشید در فرهنگ و اساطیر ایرانی نماد گرما، حقیقت، پاککنندگی و نظم کیهانی است. همچنین در طول تاریخ، به ویژه در نشان «شیر و خورشید»، به عنوان نماد عظمت، حاکمیت ایران و آیینهای باستانی مانند نوروز تجلی یافته است.
جمعبندی و توضیح کامل خورشید
خورشید قلب تپنده منظومه شمسی و مهمترین منبع گرما، نور و حیات برای سیاره زمین است. این واژه اصیل فارسی قدمتی طولانی دارد و از واژگان ایران باستان سرچشمه میگیرد که در اصل به معنای «خور درخشان» یا همان روشنایی بخش بوده است.
در فرهنگ، ادبیات و اساطیر ایرانی، خورشید جایگاهی بسیار والا دارد و همواره نمادی از پاکی، حقیقت، عدالت و بیداری بوده است. شاعران بزرگ پارسیگو نیز از این واژه برای استعاره از روی زیبا، عظمت و معرفت بهره بردهاند.