یعنی چه
غرور در لغت عرب به معنای فریب خوردن و غفلت است، اما در فارسی به معنای خودپسندی جا افتاده است. تکبر نیز به معنای بزرگ دیدن خود و برتر دانستن خویش نسبت به دیگران است، بهطوری که رفتار شخص نشاندهنده تحقیر دیگران باشد.
متضاد
واژههایی که مفهوم مقابل خودبرتربینی و فریبخوردگی رفتاری را نشان میدهند.
تلفظ
کلمه غرور با ضمه غین (غُ) و تکبر با فتح تاء و کاف و تشدید و کسر باء (تَکَبُّر) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای عبارت «غرور و تکبر» در جدول که دارای ۹ حرف است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی که بسته به بافت متن برای رساندن معنای خودپسندی یا تکبر استفاده میشوند.
به عربی
معادلهای عربی که هر کدام به جنبهای از خودبرتربینی یا فریبخوردگی درون اشاره دارند.
در قرآن
در قرآن کریم، واژه «غرور» به معنای فریب (مانند فریب دنیا یا شیطان) به کار رفته است، مثل عبارت «مَتَاعُ الْغُرُورِ». اما ریشه «کبر» و واژه «تکبر» و «استکبار» دقیقاً به معنای خودبزرگبینی در برابر حق و خلق است، مانند سرپیچی و استکبار ابلیس در برابر فرمان الهی.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ سنتی، «طاووس» به دلیل جلوهگری پرهایش نماد خودپسندی است. همچنین اصطلاحاتی مثل «باد در سر داشتن» نماد پوچی تکبر است. از نظر مفهومی نیز تکبر نماد سرکشی، شیطانصفتی و سقوط اخلاقی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل غرور و تکبر
غرور و تکبر دو مفهوم اخلاقی و روانی نزدیک به هم هستند که در فرهنگ اسلامی و فارسی سرزنش شدهاند. غرور در ریشه اصلی خود به معنای فریب خوردن و غفلت است؛ یعنی انسان مغرور کسی است که به دلیل داشتههای مادی، علمی یا جایگاه خود دچار توهم شده و فریب خورده است. این فریبخوردگی در ادامه منجر به تکبر میشود.
تکبر نمود بیرونی و درونی این حالت است؛ جایی که فرد نه تنها خود را بزرگ و برتر از دیگران میبیند، بلکه در رفتار و گفتار خود به تحقیر و کوچک شمردن خلق و حتی سرپیچی از حق میپردازد. این دو صفت در مقابل فضایلی چون تواضع، فروتنی و افتادگی قرار میگیرند و در سنن ادبی و دینی، طاووس و ابلیس به عنوان نمادهای بارز آن معرفی شدهاند.