یعنی چه
واژهٔ «یتقون» فعل مضارع از ریشهٔ «وقی» در باب افتعال است که به معنای خودکنترلی اخلاقی، پرهیز آگاهانه از محرمات و محافظت از خویشتن در برابر عذاب و نافرمانی خداوند به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه با تشدید بر روی حرف «ت» و به صورت «یَتَّقُونَ» است که در آن صدای فتحه روی یاء و تاء، و ضمه روی قاف قرار دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف (۵ حرف) خودِ «یتقون» یا معادلهای آن نظیر «متقون» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این واژه معمولاً به خویشتنداری اخلاقی، پرهیزگاری و خداترسی تعبیر شده است.
به عربی
در زبان عربی، مترادفهای این فعل قرآنی شامل کلماتی است که بر صیانت نفس، دوری گزیدن از خطایا و مراقبت در رفتار دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «پرهیزکاری میکنند»، «پروا میدارند» و «خود را از بدیها مصون میسازند» است.
در قرآن
این کلمه به صورت صیغهٔ جمع مضارع دهها بار در قرآن کریم (مانند عبارتهای «لعلهم یتقون» یا «وکانوا یتقون») آمده است و به ویژگی بارز مؤمنان در رعایت حدود الهی اشاره دارد.
نماد چیست
در مفاهیم تفسیری، این واژه نماد انسان هوشیاری است که در مسیر پر از خار دنیا، دامن خود را از گناه حفظ میکند و ریشهٔ آن (وقایه) به معنای سپر گرفتن در برابر آسیبهاست.
جمعبندی و توضیح کامل یتقون
واژهٔ «یَتَّقُونَ» یک فعل مضارع عربی از ریشهٔ «و ق ی» است که وارد فرهنگ متون دینی و ادبی فارسی شده است. معنای اصلی و بنیادین این کلمه، محافظت از خود و ایجاد سپری معنوی در برابر گناهان، عذاب الهی و کجرویهای اخلاقی است. در کاربردهای قرآنی، این واژه نشاندهندهٔ حالت آگاهی دائمی از محضر خداوند و خویشتنداری ارادی است.
از نظر ساختار صرفی، این کلمه در باب افتعال به کار رفته و دلالت بر جمع مذکر غایب دارد؛ یعنی «آنان که تقوا پیشه میکنند». بررسی این مفهوم نشان میدهد که تقوا صرفاً یک حالت درونی نیست، بلکه یک رفتار پویا و مداوم برای صیانت از روح و روان در برابر آلودگیهای محیطی و اخلاقی به شمار میرود.