یعنی چه
واژهٔ مُناواة یک مفهوم انتزاعی و رفتاری است که به معنای رویارویی خصمانه، ستیزهجویی و ضدیت فعال با فرد یا جریانی اشاره دارد. این کلمه زمانی به کار میرود که دو طرف در موقعیت تقابل، نزاع و مخالفت شدید با یکدیگر قرار گرفته باشند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان عربی «مُناوَاة» (munaawāh) است که در زبان فارسی معمولاً به صورت «مُناوات» تلفظ و خوانده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای بیان این مفهوم از واژههای همردیف و سادهتری مانند عداوة و خصومة استفاده میشود که به جنبههای مختلف تقابل اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق و کاربردی این واژه در زبان فارسی شامل دشمنی، ستیزهجویی، ضدیت، معارضه و مجادله است.
در قرآن
عین واژهٔ «مناواة» به عنوان مصدر در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، مفسران در شرح آیات مربوط به عداوت مشکان و منافقان با پیامبر اسلام (ص) از این واژه برای توصیف وضعیت دشمنی و تقابل با حق استفاده کردهاند. همچنین نباید آن را با واژهٔ «مناة» (نام بتی در سوره نجم) که ساختاری کاملاً متفاوت دارد، اشتباه گرفت.
نماد چیست
این واژه به دلیل ماهیت انتزاعی خود، نماد مادی خاصی ندارد، اما در ادبیات مفهومی و اصطلاحی، نماد تقابل آشکار، صفآرایی دو جبهه مخالف و خصومت فعال به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مناواة
واژهٔ «مُناواة» یک مصدر عربی از باب مُفاعَلة است که به زبان فارسی وارد شده است. این واژه از ریشهٔ «ن و أ» یا «ن و ی» مشتق شده و به معنای برخاستن علیه کسی، دشمنی متقابل و رویارویی خصمانه است. متضاد اصلی این کلمه «مُوالاة» به معنای دوستی و همراهی است که نشان میدهد مناواة دقیقاً در نقطهٔ مقابل صلح و وفاق قرار دارد.
در متون کهن و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و اقربالموارد، این کلمه برای توصیف رفتارهای ستیزهجویانه و نزاعهای فکری یا نظامی به کار رفته است. اگرچه این واژه در گفتگوهای روزمرهٔ امروز کاربرد چندانی ندارد، اما در متون سیاسی، تاریخی و تفاسیر مذهبی به عنوان یک اصطلاح دقیق برای نشان دادن ضدیت فعال و آگاهانه دیده میشود.