یعنی چه
عنازه در لغت به معنای زوبین، حربه یا عصای چوبی است که در انتهای آن آهن نوکتیزی قرار دارد. در تاریخ اسلام، این واژه اشاره به عصای ویژهای دارد که پیامبر اکرم (ص) در سفرها همراه داشتند و هنگام نماز در بیابان، آن را به عنوان سُتره (حایل) جلو خود در زمین میکوبیدند. همچنین عنازه نام یکی از بزرگترین و اصیلترین قبایل عرب در شبهجزیره عربستان است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی با فتح عین و نون به صورت «عَنازه» تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه عنازه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «نیزه کوچک»، «زوبین»، «عصای نوکتیز پیامبر» یا «حربه» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در انگلیسی، بسته به کاربرد آن از اصطلاحات مربوط به ابزارهای جنگی تیغهدار یا نام خاص قبیله استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد (از ماده ع-ن-ز) و در متون کهن به ابزارهای دفاعی کوچک یا عصای خاص اشاره میکند.
به ترکی
در زبان ترکی برای توصیف این معنا، ترکیبهایی که به مینیاتوری بودن یا کوتاه بودن نیزه اشاره دارند به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی این کلمه شامل زوبین (نیزه کوتاه پرتابی)، خشت (نوعی حربه جنگی) و چوبدستی یا عصای نوکتیز است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و تاریخی، عنازه نمادی از حایل و سُتره میان نمازگزار و خلق برای حفظ تمرکز در محضر حق است. همچنین به عنوان ابزار سفر پیامبر (ص)، نماد سادگی به شمار میرود. در کاربرد عام لغوی (نیزه)، نماد دفاع، قدرت و حفاظت است.
جمعبندی و توضیح کامل عنازه
واژه عَنازه یک واژه با ریشه اصیل عربی (ع-ن-ز) است که وارد زبان فارسی شده و در متون تاریخی و فقهی کاربرد ویژهای دارد. معنای اصلی و فیزیکی آن به ابزاری نظیر زوبین، نیزه کوچک یا عصایی چوبی اشاره دارد که انتهایی آهنی و تیز دارد. این کلمه به دلیل انتساب به عصای دستی پیامبر اسلام (ص) که در بیابانها از آن به عنوان ستره نماز استفاده میکردند، ارزش معنوی و تاریخی خاصی یافته است.
علاوه بر جنبه ابزاری، عنازه (یا عنزه) نام یکی از بزرگترین و نامدارترین قبایل کوچنشین و اصیل شبهجزیره عربستان است که نقش مهمی در تاریخ منطقه داشتهاند. در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز این واژه ۵ حرفی یک پاسخ کلیدی برای راهنماهایی همچون «نیزه کوچک» یا «عصای پیامبر» محسوب میشود.