یعنی چه
واژه «منعوش» اسم مفعول از ریشه عربی (ن ع ش) است که دو معنای متفاوت دارد؛ در متون لغوی کهن به معنی جنازه و مردهای است که روی تخت یا تابوت (نعش) حمل میشود. در معنای دوم، به فردی برافراشته، بلندمرتبه شده، یاریشده یا کسی که پس از ضعف و افتادن دوباره احیا و قدرتمند شده است، اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه به صورت فتح میم، سکون نون، ضم عین و واو کشیده تلفظ میشود: مَنْعُوش.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه پنج حرفی «منعوش» در پاسخ به راهنماهایی چون «برافراشته»، «بلندمرتبه شده» یا «مرده روی تابوت» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، برای معنای مثبت از واژگان Exalted و Uplifted و برای معنای تحتاللفظی مرگ از عبارت Corpse on a bier استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، این واژه مستقیماً از ریشه نَعَشَ گرفته شده و هم در مفاهیم معنویِ بلندمرتبهسازی و هم در مفاهیم تشییع کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل برافراشته، بلندمرتبه، یاریشده، کامروا، جانگرفته و در ادبیات کهن سوگوارانه، جنازه و متوفی است.
در قرآن
کلمه «منعوش» یا مشتقات مستقیم آن نظیر «نعش» در متن قرآن مجید به کار نرفتهاند، اما همخانوادههای آن در برخی ادعیه و احادیث اسلامی دیده میشوند.
نماد چیست
این کلمه واجد دو بار معنایی متضاد است؛ از یک سو در ادبیات عرفانی نماد رستاخیز، احیا و عزت یافتن پس از ذلت است و از سوی دیگر در ادبیات کهن، بار سوگواری، مرگ و مراسم تدفین را دوش میکشد.
جمعبندی و توضیح کامل منعوش
واژه «منعوش» از جمله لغات عربی وارد شده به زبان فارسی است که ساختار اسم مفعولی دارد. این کلمه از ریشه «ن-ع-ش» مشتق شده و در نگاه اول دو جنبه معنایی کاملاً متمایز را بازتاب میدهد. در رویکرد نخست که ریشه در معنای فیزیکی و کهن کلمه دارد، به پیکر بیجان متوفی که بر روی تخت روان یا تابوت قرار گرفته و در حال تشییع است اشاره میکند که باری از اندوه و تذکر مرگ را به همراه دارد.
در رویکرد دوم که بیشتر جنبه معنوی و کنایی دارد، منعوش به معنای فرد یا جریانی است که پس از یک دوره سقوط، ضعف یا شکست، دوباره مورد حمایت قرار گرفته، برافراشته شده و به عزت و رونق مجدد رسیده است. این واژه پنجحرفی کاربرد فراوانی در اشعار کلاسیک و همچنین طراحان جدولهای کلمات متقاطع دارد.