یعنی چه
«آوای درونی» در دو مفهوم به کار میرود: نخست در روانشناسی و کاربرد عام که همان تفکر کلامی، وجدان یا ندای باطنی است که فرد در ذهن خود بدون تولید صدای خارجی میشنود. دوم در زبانشناسی (آواشناسی) که اصطلاحی علمی برای آواهایی است که برخلاف بازدم، با مکش و جریان هوای رو به داخل ریه یا دهان (مانند برخی کلیکها) تولید میشوند.
مترادف
این واژه در کاربرد روانشناختی با عباراتی چون ندای باطن و وجدان هممعنی است و در بخش تخصصی آواشناسی به آن آوای درونسو میگویند.
تلفظ
این ترکیب وصفی از دو بخش «آوا» (با مصوت بلند آ) + «یِ» (نقشنمای اضافه) + «درونی» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
برای مفاهیم ذهنی از تعابیری مثل صدای داخلی و برای اصطلاح آواشناسی از واژه درونسو استفاده میشود.
به فارسی
این عبارت خود یک ترکیب کاملاً فارسی متشکل از «آوا» (ریشه فارسی میانه و اوستایی به معنی صدا) و «درون» (ریشه پهلوی اندرون) به همراه یای نسبت است.
نماد چیست
در ادبیات، هنر و اخلاق، آوای درونی نمادی از وجدان، هدایتگر باطنی و حقیقت درون انسان است. در الفبای بینالمللی آوانگاری (IPA) نیز آواهای درونسو را با نماد پیکان رو به پایین نشان میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل آوای درونی
عبارت «آوای درونی» یک ترکیب وصفی اصیل در زبان فارسی است که دو ساحت کاملاً مجزا را در بر میگیرد. در نگاه نخست و عام، این واژه به جنبههای روانشناختی و معرفتشناختی انسان اشاره دارد؛ یعنی همان گفتگوی ذهنی، نجواهای باطنی، وجدان اخلاقی و تفکر کلامی که انسان بدون بلند کردن صدا در اعماق ذهن خود با آن روبرو میشود و او را در تصمیمگیریها هدایت میکند.
در ساحت دوم که کاملاً علمی و تخصصی است، این عبارت در دانش زبانشناسی و آواشناسی کاربرد دارد. در این علم، آوای درونی یا درونسو به صداهایی اطلاق میشود که برخلاف روند طبیعیِ صحبت کردن (که با بازدم و خروج هوا همراه است)، از طریق دم و کشیدن هوا به داخل مجرای گفتاری تولید میشوند. گرچه این نوع آواها در زبان فارسی رایج نیستند، اما بخش مهمی از ساختار برخی زبانهای جهان را تشکیل میدهند.