معنی
حریق به معنای برافروختن آتش یا وقوع آتشسوزیهای مهیب و ویرانگر است که مهار آن دشوار باشد.
یعنی چه
این واژه در لغت به معنای سوزاندن و زبانه کشیدن آتش است و در اصطلاح به هر نوع آتشسوزی وسیع گفته میشود.
مترادف
واژههایی مانند آتشسوزی و اشتعال نزدیکترین معانی را به این کلمه دارند.
متضاد
کلماتی که دلالت بر فرونشاندن آتش یا سرما دارند، متضاد آن محسوب میشوند.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان طراح سوال از واژه آتشسوزی برای رسیدن به حریق استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به وسعت و مکان آتشسوزی، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در قرآن کریم نیز به صورت ترکیب «عذاب الحریق» به کار رفته است.
به فارسی
برگردان دقیق و سره فارسی این واژه همان «آتشسوزی» یا در متون کهنتر اصطلاحاتی نظیر «آذرخشش» و «سوختگی» است.
جمعبندی و توضیح کامل حریق
واژه حریق ریشهای عربی دارد و از ماده (ح-ر-ق) به معنی سوزاندن گرفته شده است. این کلمه در زبان فارسی به عنوان یک وامواژه پرکاربرد، بیشتر برای توصیف آتشسوزیهای بزرگ، مهیب و آسیبرسان به کار میرود؛ برعکس واژه آتش که میتواند کاربردهای مثبت و روزمره نیز داشته باشد، حریق همواره بار معنایی حادثه، بحران و تخریب را با خود به همراه دارد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این واژه پنج بار در قالب عبارت «عذاب الحریق» آمده است که به معنای مجازات سوزان دوزخ برای بدکاران است. از منظر نشانهشناسی نیز حریق نمادی از دگرگونی ناگهانی، قهر طبیعت، پاکسازی عمیق یا خشم و نابودی به شمار میرود و امروزه در علائم بینالمللی ایمنی نشاندهنده خطر آتشسوزی است.