یعنی چه
واژه فَرَضْتُمْ فعل ماضی در زبان عربی (صیغه جمع مذکر مخاطب) است که به معنای اوجاب، قطعی کردن، بریدن و تعیین کردن یک سهم یا حکم الزامآور برای دیگران است.
تلفظ
این کلمه با فتحة روی فاء و راء، سکون ضاد و تاء و سکون میم پایانی تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «واجب کردید» یا «تعیین نمودید در عربی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در برگردانهای انگلیسی بسته به سیاق متن، از افعالی که نشاندهنده تعیین قطعی، تشریع یا اجبار زمان گذشته توسط مخاطبان هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، مترادفهای فعلی این صیغه شامل مواردی است که بر مرزبندی، مشخص کردن و الزام دلالت دارند.
به فارسی
معادل مستقیم فارسی این فعل عربی، عبارتهای فعلیِ «شما مقرر کردید» یا «شما واجب ساختید» است که جنبه دستوری مخاطب را بازگو میکند.
در قرآن
این کلمه به صراحت در آیه ۲۳۷ سوره مبارکه بقره («...وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِیضَةً...») به کار رفته و به معنای مشخص کردن سهم مالی و مهر خانمها پیش از نزدیکی و طلاق اشاره دارد.
نماد چیست
از نظر معنایی و فقهی، این واژه نمادی از قطعیت در حکم، مسئولیتپذیری در پیمان و مشخص بودن تعهدات قانونی میان طرفین است.
جمعبندی و توضیح کامل فرضتم
کلمه فَرَضْتُمْ یک فعل ماضی عربی از ریشه «ف ر ض» در صیغه جمع مذکر مخاطب است. معنای اصلی و ریشهای آن به بریدن، واجب کردن و تعیین سهم مشخص برمیگردد. در زبان فارسی، این واژه بیشتر در متون دینی، تفاسیر قرآنی و متون حقوقی فقهی کاربرد دارد و معنای «شما مقرر داشتید» یا «شما تعیین کردید» را متبادر میسازد.
نمونه عینی و بارز استفاده از این کلمه در آیه ۲۳۷ سوره بقره است که به موضوع تعیین مهریه برای زنان پیش از وقوع طلاق اشاره میکند. این کاربرد نشان میدهد که کلمه جنبه حقوقی قوی داشته و بر تعهدات مالی یا تکالیف شرعی که به طور دقیق مشخص شدهاند، دلالت دارد.
به طور کلی، این واژه در ادبیات جدول و واژهنامهها به عنوان یک لفظ پنجحرفی قرآنی شناخته میشود که نمایانگر مفهوم لزوم، قطعیت و تشریع احکام یا پیمانها است و متضادهای آن شامل واژههایی چون ابطال کردن یا رها کردن است.