یعنی چه
جمع کلمهٔ کوکب، واژهٔ «کواکب» است که در لغت به معنای ستارگان، اجرام آسمانی و نورانی آسمان به کار میرود. در زبان عربی مدرن این واژه بیشتر به معنای سیارات استفاده میشود، اما در متون کهن و ادبیات فارسی، مراد از آن همان ستارگان درخشان است.
تلفظ
تلفظ صحیح جمع واژهٔ کوکب، «کَواکِب» به فتح کاف و واو است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «جمع کوکب» به عنوان راهنما آمده و پاسخ صحیح آن واژهٔ ۵ حرفی «کواکب» است، هرچند خود عبارت پرسش ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در ترجمه به زبان انگلیسی، بسته به متن میتوان از واژگان Stars یا Celestial bodies استفاده کرد.
به عربی
واژهٔ کواکب خود ریشهٔ عربی دارد و جمع تکسیر کلمهٔ کوکب است. مترادفات عربی دیگر آن النجوم و الشهب هستند.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل و رایج برای این واژه، ستارگان و اختران هستند که در شعر و ادب فارسی کاربرد فراوانی دارند.
در قرآن
واژهٔ کواکب در آیات متعددی از قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در آیه ۶ سوره صافات: «إِنَّا زَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیَا بِزِینَةٍ الْکَوَاکِبِ» (ما آسمان این دنیا را به زیور ستارگان آراستیم) و همچنین در آیه ۲ سوره انفطار که به فروپاشی نظام آسمان در قیامت اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ ادبی و عرفانی، کواکب یا ستارگان نماد راهنمایی و هدایت در تاریکی، مظهر روشنایی و تجلی عظمت و نظم آفرینش هستند. در شعر فارسی نیز گاه به نشانهٔ معشوق یا آرزوهای بلندمرتبه و دوردست به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل جمع کوکب
عبارت «جمع کوکب» در زبان و ادبیات فارسی اشاره به واژهٔ «کواکب» دارد که ریشه در زبان عربی داشته و به معنای ستارگان و اجرام نورانی آسمان است. این کلمه در متون کهن به عنوان مظهر روشنایی، زیبایی و عظمت خلقت شناخته میشود، هرچند در عربی امروز کاربرد آن بیشتر به سیارات اختصاص یافته است.
این واژه علاوه بر کاربرد گسترده در شعر و ادب فارسی، در قرآن کریم نیز به عنوان زینتی برای آسمان دنیا و نشانهای از تدبیر الهی ذکر شده است. در سرگرمیها و جدولهای کلمات متقاطع نیز، این عبارت به عنوان یک سؤال هفتحرفی مطرح شده که پاسخ آن واژهٔ پنجحرفی کواکب است.