یعنی چه
این واژه برخلاف ظاهر امروزیاش، به معنای فردی خوشمشرب، لطیفهگو و شیرینبیان است که با بذلهگوییهایش مجلس را گرم میکند و همنشینی با او نشاطآور است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت صفت مرکب از دو واژه «خوش» (farsi) و «سُخره» (arabic) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، به عنوان پاسخ برای راهنمای «همدم خوشمحضر» یا «رفیق بذلهگو»، واژه ۷ حرفی «خوش سخره» مد نظر است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده فردی با روحیه شاد، بذلهگو و همنشینی دلپذیر است.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ترکیبهایی استفاده میشود که به خوشمحضری و شوخطبعی فرد اشاره دارند.
به فارسی
واژگان فارسی جایگزین و معادل این کلمه شامل عباراتی چون خوشسخن، بذلهگو، همدم نیکو و مجلسآرا هستند.
در قرآن
خودِ واژهٔ مرکب «خوشسخره» در قرآن وجود ندارد. اما ریشهٔ سه حرفی آن (سخر) در دو معنای اصلی به کار رفته است: یکی به معنی رام کردن و به خدمت گرفتن (مانند تسخیر شب و روز در آیه ۱۲ سوره نحل) و دیگری به معنی ریشخند و تمسخر (مانند نهی از مسخره کردن در آیه ۱۱ سوره حجرات).
نماد چیست
این ترکیب صفت اخلاقی و رفتاری انسان است و در ادبیات، نماد مکتوب، گیاهی یا حیوانی خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل خوش سخره
واژه مرکب «خوشسخره» از جمله ترکیبهای ظریف و کمتر شناختهشده در زبان فارسی است که در لغتنامههای کهن نظیر ناظمالاطباء و دهخدا به ثبت رسیده است. بر خلاف ظاهر آن در زبان عامیانه امروز که ممکن است معنای منفی تمسخر را تداعی کند، این واژه بار معنایی کاملاً مثبت، اخلاقی و اجتماعی دارد و به فردی اشاره میکند که همنشینی با او مایه خرسندی است.
این صفت از ترکیب واژه فارسی «خوش» و واژه عربی «سخره» (در مفهوم شوخی، مطایبه و بذلهگویی) ساخته شده است. از این رو، «خوشسخره» به معنای رفیق و مصاحبی است که با لطیفهگوییهای شیرین و رفتاری گرم، محفل دوستان را پرنشاط میسازد و کانون صمیمیت قرار میگیرد.