معنی
کوهسار در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا و معین به معنی سرزمین یا ناحیه کوهستانی، ارتفاعات و جایی است که در آن کوه فراوان وجود داشته باشد. این واژه در متون ادبی نیز به همین معنا به کار رفته است.
یعنی چه
از نظر لغوی، این واژه از ترکیب «کوه» (اسم) و «سار» (پسوند مکان و کثرت) تشکیل شده است؛ بنابراین یعنی چه؟ یعنی جایی که تراکم و کثرت کوه در آن بالا است.
هم خانواده
واژههایی مانند کوهستان، کهسار، کوهپایه و کوهساران به دلیل داشتن ریشه مشترک معنایی و ساختاری، با کوهسار همخانواده هستند.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «کوهسار» (kūhsār) است که حرف اول آن با ضمه کشیده و بدون تشدید خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، برای راهنمای «جای پر از کوه» یا «منطقه کوهستانی» که ۶ حرفی باشد، پاسخ دقیق «کوهسار» است.
به انگلیسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان انگلیسی نشاندهنده مناطقی با جغرافیای مرتفع و کوهستانی هستند.
نماد چیست
در شعر و ادبیات فارسی، کوهسار نمادی از استقامت، پایداری، عظمت و بلندمرتبگی است. همچنین به عنوان پناهگاه پهلوانان و نمادی از صفا و آرامش بکر طبیعت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کوهسار
واژه «کوهسار» یکی از کلمات اصیل و زیبای زبان فارسی است که از ترکیب اسم «کوه» و پسوند مکانساز «سار» به دست آمده است. این کلمه به خوبی جغرافیای ناهموار، مرتفع و پر از کوه را توصیف میکند و در لغتنامههای شاخصی چون دهخدا و معین به عنوان مترادف کوهستان و کوهپایه معرفی شده است.
از منظر فرهنگی و ادبی، کوهسار صرفاً یک پدیده جغرافیایی نیست، بلکه جلوهای از عظمت، پایداری و پناهگاهی امن در داستانها و اشعار حماسی و سنتی ایران به شمار میرود. ساختار شش حرفی آن نیز در بازیهای کلامی و جدولها کاربرد فراوانی دارد.