یعنی چه
این واژه صفت فاعلی ترکیبی است و به ویژگی یا امری اشاره دارد که در انسان حس مسرت، امید یا آرامش ایجاد میکند. در کاربردهای امروزی، گاهی بار معنایی تسکین سطحی و غیرپایدار (دلخوشکنک) را نیز با خود به همراه دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره روی دال و شین، و ضمه روی خاء و نون اول به صورت [delfoš konande] است.
در جدول
در حل جداول متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان راهنما برای پاسخهای ۱۰ حرفی یا به عنوان معادل واژههایی چون تسلیبخش و شادکننده به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از صفاتی که حس تسکین، شادی یا دلگرمی را منتقل میکنند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی کلماتی از ریشه «سرور»، «فرح» و «سلو» معادلهای دقیق این واژه به شمار میروند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم از ترکیبهایی استفاده میشود که به بخشیدن حس خوشحالی یا تسکین اشاره دارند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و معاصر، واژههایی چون مسرورکننده، امیددهنده و خوشدلکننده معادلهای معنایی مستقیمی برای این صفت فاعلی ترکیبی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل دلخوش کننده
واژه «دلخوشکننده» یک صفت ترکیبی فصیح در زبان فارسی است که از پیوند دو کلمه «دل» و «خوش» به همراه پسوند فاعلی «کننده» ساخته شده است. این کلمه در درجه اول به هر چیز، سخن یا اتفاقی اشاره دارد که مایه خشنودی، مسرت و آرامش قلبی انسان شود و صفت مرخم آن یعنی «دلخوشکن» سابقه دیرینهای در ادبیات کلاسیک فارسی و اشعار نظامی گنجوی دارد.
در کاربردهای معاصر و زبان عامیانه، این واژه گاهی ظرافتی معنایی پیدا میکند و به تسکینها یا امیدهای موقتی و گذرا اشاره دارد که اگرچه عمیق و پایدار نیستند، اما در لحظه بار سنگین مشکلات را کم کرده و به انسان روحیه میبخشند. این مفهوم با اصطلاح «دلخوشکنک» نیز همپوشانی دارد و نشاندهنده یک پناهگاه عاطفی کوچک در برابر واقعیتهای سخت است.