یعنی چه
رخوت حالت یا کیفیتی است که در آن فرد دچار سستی، بیحالی و کاهش محسوس انرژی جسمی یا روانی میشود. این واژه از ریشه عربی به معنای نرمی و شلی گرفته شده و نشاندهنده نبود پویایی و نشاط است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت رِخْوَت (ضم یا فتح اول نیز در برخی گویشها شنیده میشود اما کسره مشهورتر است) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلماتی مانند سستی، خمودگی، کرختی، فتور و وارفتگی به عنوان پاسخ رخوت کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای توصیف حالت رخوت در زبان انگلیسی عمدتاً از واژگانی استفاده میشود که به کاهش شدید سطح انرژی و پویایی بدن اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر ریشه اصلی واژه (رخاوت)، کلماتی مانند فتور و کسل برای رساندن این مفهوم به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه وامگرفته شده رهاوت (Rehavet) دقیقاً به همین معنای سستی پس از کار یا بی-حالی استفاده میشود.
در قرآن
خود کلمه «رخوت» در متن قرآن نیست، اما ریشه آن در آیه ۳۶ سوره ص به صورت «رُخَاءً» (به معنی نرم و آرام) برای توصیف باد در فرمان حضرت سلیمان آمده است. همچنین در علم تجوید، رخوت صفت حروفی است که صدا در مخرج آنها جریان مییابد.
نماد چیست
در ادبیات و نشانهشناسی، رخوت نماد پاییز، غروب، آبهای راکد، خواب زمستانی طبیعت و فرسودگی مفرط روحی (Burnout) است و در برابر پویایی و بهار قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل معنی رخوت
واژه رخوت یک اسم مصدر ریشهگرفته از زبان عربی است که وارد زبان فارسی شده و مفهوم سستی، بیحالی، نرمی و کرختی جسمانی یا روانی را افاده میکند. این حالت معمولاً با کاهش شدید انگیزه، افت انرژی و تمایل به سکون همراه است و در مقابل مفاهیمی چون نشاط، سرزندگی و چابکی قرار میگیرد.
در علوم قرآنی و تجوید نیز این اصطلاح برای حروفی به کار میرود که هنگام تلفظ، صدا به دلیل سستی مخرج در آنها جریان پیدا میکند. در ادبیات، رخوت بیشتر جنبه نمادین برای به تصویر کشیدن فضاهای راکد، افسردگی، ایستایی و دوران افول یک جریان یا فصل دارد.