یعنی چه
واژهٔ فناپذیر یک صفت مرکب فاعلی است و به هر موجود، شیء یا پدیدهای اطلاق میشود که امکان پذیرش نیستی، مرگ و زوال را دارد و مادی یا موقتی است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «فَنا» (مصدر عربی) و «پَذیر» (بن مضارع از پذیرفتن) تشکیل شده و به صورت فَناپَذیر تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنماهایی مثل «نابودشدنی» یا «فانی»، کلمهٔ ۷ حرفی «فناپذیر» یک پاسخ دقیق است.
به انگلیسی
بسته به متن، واژه Mortal برای مرگپذیری انسان و Perishable برای اشیاء و مواد زوالپذیر استفاده میشود.
به فارسی
این واژه ترکیب درآمیختهای از «فنا» (عربی) و «پذیر» (فارسی) است. همخانوادههای آن فنا، فانی و فناپذیری هستند. متضادهای اصلی آن واژههایی چون جاویدان، ابدی و نامیرا میباشند.
در قرآن
عین واژهٔ فارسی «فناپذیر» در متن قرآن وجود ندارد، اما ریشه و مفهوم آن یعنی فانی بودن دنیا و مخلوقات در آیاتی نظیر آیه ۲۶ سوره الرحمن (کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ) و آیه ۸۸ سوره قصص (کُلُّ شَیْءٍ هَالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ) به صراحت تاکید شده است.
نماد چیست
در ادبیات و نمادشناسی مادی، پدیدههایی که گذر زمان و پایان زندگی را تداعی میکنند، مانند ساعت شنی، شمع رو به پایان یا گل پژمرده، به عنوان نمادهای بصری فناپذیری جهان شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل فناپذیر
واژهٔ فناپذیر یکی از مفاهیم کلیدی در ادبیات، عرفان و فلسفه است که بر ماهیت گذرا و ناپایدار جهان مادی و موجودات آن دلالت دارد. این واژه ساختاری ترکیبی دارد که از ادغام ریشه عربی «فنا» با پسوند فاعلی و فارسی «پذیر» حاصل شده است.
در نگرشهای گوناگون، توجه به فناپذیر بودن دنیا معمولاً به عنوان عاملی برای دعوت انسان به اخلاقی زیستن، دوری از دلبستگیهای مادی و توجه به امور جاودان مطرح میشود. این واژه در مقابل مفاهیمی چون بقا، ابدیت و جاودانگی قرار میگیرد.