یعنی چه
واژه زاری به معنای اشک ریختن، مویه کردن و ابراز اندوه شدید همراه با ناله و التماس است. این کلمه در ادبیات فارسی نشاندهنده اوج دلشکستگی، خاکساری و نیاز انسان در برابر معشوق یا خالق است.
متضاد
کلماتی مانند شادی، خنده و سرور از نظر معنایی در نقطه مقابل زاری و شیون قرار میگیرند.
جمله سازی
تلفظ
واژه «زاری» به صورت زارْی (zāri) تلفظ میشود؛ شامل حرف «ز»، مصوت بلند «آ»، حرف «ر» و مصوت بلند «ی» در پایان کلمه.
در جدول
در حل جدولهای کلمات متقاطع، واژه «زاری» به عنوان پاسخ چهار حرفی برای راهنماهایی چون گریه و ناله، تضرع، التماس یا فغان به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم زاری در زبان انگلیسی بسته به شدت اندوه، از واژگانی چون Lamentation (برای سوگواری و تضرع) یا Weeping و Wailing (برای گریه و شیون شدید) استفاده میشود.
نماد چیست
واژه زاری در فرهنگ و ادبیات فارسی مظهر عجز و ناتوانی انسان در برابر تقدیر یا معشوق است. در عرفان، زاری نمادی از نیاز عاشق به درگاه بینیاز و وسیلهای برای تطهیر روح و استغاثه به شمار میرود که با نمادهای حسی مانند «چشم گریان» پیوند دارد.
جمعبندی و توضیح کامل زاری
واژه «زاری» یکی از کلمات اصیل و ریشهدار در زبان فارسی است که پیشینه آن به فارسی میانه و واژه zār (به معنی محنت و ناله) بازمیگردد. این واژه بار معنایی عمیقی از اندوه، خاکساری و التماس را به همراه دارد و برخلاف تصور برخی، کاملاً ایرانی بوده و ریشه عربی ندارد. در متون ادبی و عرفانی، زاری نه نشانهای از ضعف مایه خفت، بلکه نمادی از خلوص نیت، عشق سوزان و ابزار ارتباط روحی میان عاشق و معشوق یا بنده و پروردگار است.
اگرچه خود این واژه به دلیل فارسی بودن در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم آن تحت عناوین متعددی مانند «تضرع»، «بکاء» و «خشوع» به وفور دیده میشود که نشاندهنده ارزش والا و جایگاه این مفهوم در فرهنگ اسلامی و ایرانی است. در کاربردهای روزمره و حل جدول نیز این واژه همواره با مفاهیمی چون مویه، فغان، لابه و گریه همنشین است.