یعنی چه
در لغتنامههای معتبر مانند دهخدا، این عبارت کنایه از شدت تعجیل، سرعت در حرکت و سخت دویدن است؛ به طوری که از شدت سرعت، نعل از سم اسب جدا شود و بیفتد.
تلفظ
این ترکیب از واژهٔ عربی «نَعل» و مصدر فارسی «اَفکَندَن» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای کنایه از سخت دویدن و شتاب کردن، «نعل افکندن» با ۹ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم کنایی از اصطلاحات مربوط به تاختن اسب با حداکثر سرعت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم این کنایه با واژگانی که دلالت بر سرعت بالا و دویدن با شدت دارند همپوشانی دارد.
به فارسی
معادلهای روان و سرهٔ این اصطلاح کنایی در زبان فارسی شامل واژههایی چون تاختن، شتاب کردن و نعل انداختن است.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات کلاسیک فارسی به عنوان نمادی برای تصویرسازی سرعت فوقالعاده، حرکت بیوقفه و ولع شدید مسافر یا سوارکار برای رسیدن به مقصد به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نعل افکندن
اصطلاح «نعل افکندن» یک ترکیب کنایی زیبا در زبان و ادبیات فارسی است که از همنشینی واژه عربی نعل (به معنی پایافزار یا آهن سم اسب) و مصدر فارسی افکندن (به معنی انداختن و انداختن) شکل گرفته است. این عبارت در اصل به اسبهایی اشاره دارد که با چنان سرعت و شدتی میتاختند که نعل از سمشان جدا میشد و روی زمین میافتاد.
در کاربرد ادبی و دایرهالمعارفی، این واژه کنایه از نهایت شتاب، تعجیل و چهارنعل تاختن است. شاعران و نویسندگان پارسیگوی از این ترکیب برای نشان دادن چابکی سوار، فوریت یک سفر یا اشتیاق فراوان برای رسیدن به مقصد استفاده میکردند تا تصویری پویا و پرتحرک را در ذهن مخاطب بازسازی کنند.