معنی
بوستان به فضایی منظم، مصفا و فرهنگی اشاره دارد که در آن درختان میوه و گلهای معطر پرورش مییابند؛ این واژه فراتر از یک زمین کشاورزی ساده، نمایانگر زیبایی و طراوت طبیعت است.
یعنی چه
در اصطلاح و مفهوم عامیانه، وقتی میگویند بوستان یعنی محل و جایگاهی که سرشار از رایحه خوش، دار و درخت، و حس آرامش بهشت زمینی باشد.
مترادف
این واژهها همگی به فضاهای سبز، باغها و مکانهای مصفا اشاره دارند که برخی ریشه فارسی و برخی ریشه عربی دارند.
متضاد
این کلمات در تضاد کامل با سرسبزی، باروری و طراوت محیط یک بوستان قرار دارند.
هم خانواده
واژه بستان شکل مخفف آن است و کلماتی مانند گلستان و گیاهستان از جهت اشتراک در پسوند مکان (ـستان) با آن همساخت هستند.
ریشه
این واژه از زبان پهلوی به ما رسیده و ترکیب ساختاری آن شامل «بو» (به معنی رایحه و بوی خوش) و «ـستان» (پسوند مکان) است که در مجموع معنی «محل بوی خوش» یا «جایگاه معطر» را میسازد. این کلمه به زبانهای عربی، ترکی و اردو نیز وام داده شده است.
جمله سازی
در جدول
کلمه بوستان دقیقاً ۶ حرف دارد و در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای واژههایی چون باغ مصفا یا اثر معروف سعدی به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، کلمه garden برای باغهای عمومی و تفریحی و orchard برای باغهای پردرخت و میوه استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بوستان
واژهٔ «بوستان» یکی از اصیلترین و زیباترین واژگان زبان فارسی است که ریشه در دوران فارسی میانه دارد. این کلمه از ترکیب دو جزء «بو» به معنای رایحهٔ خوش و «ـستان» به عنوان پسوند مکان ساخته شده و در لغت به معنای «جایگاه بوی خوش» است. بوستان مظهر طراوت، سرسبزی و بهشت زمینی است که در آن درختان خرم و گلهای معطر پرورش مییابند و تفاوت آن با گلستان در این است که بوستان بیشتر بر محور درختان و میوهها و گلستان بر محور گلها تعریف میشود.
این واژه در ادبیات و فرهنگ عرفانی ایران زمین جایگاه بسیار والایی دارد. سعدی شیرازی، شاعر بزرگ قرن هفتم، نام شاهکار اخلاقی و تعلیمی خود را «بوستان» گذاشت تا نشان دهد که حکمتها و اندرزهای اخلاقی او همچون باغی سرسبز، روح انسان را تازه و شاداب میکنند. در عرفان نیز بوستان نمادی از عالم روحانی، کمال، دانایی و آرامش درونی انسان است.
اگرچه خود واژهٔ فارسی بوستان در متن قرآن مجید نیامده است، اما مفاهیم معادل عربی آن مانند «جنات» و «حدائق» که به معنای باغهای بهشتی و مصفا هستند، مکرراً برای توصیف پاداش نیکوکاران استفاده شدهاند. این کلمه به دلیل زیبایی معنایی به زبانهای دیگری مانند عربی، ترکی و اردو نیز راه یافته است.