معنی
پیشه در زبان فارسی به معنای کار، شغل، حرفه، کسبوکار یا صنعتی است که انسان برای گذران زندگی و کسب روزی برمیگزیند. همچنین در ادبیات فارسی این واژه به معنای عادت، خوی و روش ثابت رفتاری نیز به کار میرود.
یعنی چه
عبارت پیشه به این معنی است که فرد به کار یا رفتار خاصی مداومت دارد؛ به طوری که آن کار تبدیل به هویت شغلی او (مثل پیشهور) یا آن رفتار تبدیل به خوی پایدار او (مثل عاشقپیشه) شده است.
مترادف
واژههای فوق در متون کهن و معاصر به عنوان هممعنی و مترادفهای اصلی این کلمه شناخته میشوند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه واژه اصلی مشتق شدهاند و به مفاهیم مرتبط با صنعتگری و همشغلی اشاره دارند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «کار یا حرفه»، واژه چهار حرفی «پیشه» مد نظر است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی برای این واژه وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی واژههای حرفه و مهنه دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم کار و پیشه هستند.
جمعبندی و توضیح کامل پیشه
واژه «پیشه» یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوره فارسی میانه (پهلوی) دارد و از صورت pēšak به معنای کار و طبقه شغلی برآمده است. این کلمه در درجه اول برای اشاره به فعالیت، صنعت، هنر یا شغلی استفاده میشود که فرد از طریق آن امرار معاش میکند و به عنوان یک عضو فعال در جامعه شناخته میشود.
علاوه بر کاربرد اقتصادی و اجتماعی، پیشه در ادبیات و فرهنگ عامه فارسی کاربرد معنوی و استعاری ظریفی دارد. در این ساختار، پیشه به معنای خوی، عادت و روش ثابت رفتاری به کار میرود؛ برای مثال ترکیبات پرکاربردی همچون «عاشقپیشه» یا «جفاپیشه» نشاندهنده آن است که رفتار خاصی ملکه ذهن و رفتار مداوم شخص شده است.