معنی
واژه «پگاه» در زبان فارسی به بخش نخستین روز یعنی زمان بین طلوع فجر تا طلوع آفتاب اطلاق میشود. این کلمه نشاندهنده لحظات آغازین روز است که هوا رو به روشنی میرود و فعالیتهای روزانه کلید میخورند.
یعنی چه
در اصطلاح و کاربرد عام، پگاه یعنی بیدار شدن یا روانه شدن در نخستین ساعات بامداد؛ زمانی که طبیعت تازه در حال بیدار شدن است و آرامش خاصی بر جهان حکمفرماست.
مترادف
این واژهها همگی به بازه زمانی آغازین روز و پیش از بالا آمدن آفتاب اشاره دارند.
متضاد
این کلمات نقطهمقابل آغاز روز بوده و به زمانهای پایانی روز، غروب یا تاریکی شب اشاره میکنند.
هم خانواده
واژههایی که از ریشه پگاه مشتق شده یا با آن ترکیب شدهاند و مفهوم سحرخیزی و زمان صبح را میرسانند.
ریشه
این کلمه یک واژه مرکب و اصیل ایرانی است. در سیر تحول زبان فارسی، از ترکیب «پِ/پَ + گاه» یا دگرگونشده «بهگاه» (به معنی در وقت، وقتِ زود) و «پیگاه» (به معنی اولِ روز یا پیش از وقت) پدید آمده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، اگر طراح کلمهای ۴ حرفی به معنی صبح زود، سحرگاه یا سپیدهدم بخواهد، واژه «پگاه» یک پاسخ دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
معادلهای دقیق بینالمللی برای توصیف اولین ساعات روشنایی روز.
جمعبندی و توضیح کامل پگاه
واژه زیبای «پگاه» یکی از واژگان اصیل و کهن زبان فارسی است که به نخستین لحظات آغازین روز، یعنی سپیدهدم و سحرگاه اشاره دارد. این کلمه در طول تاریخ ادبیات فارسی همواره حامل بار معنایی مثبتی بوده و حس طراوت، بیداری و حرکت را زنده میکند.
در فرهنگ و ادبیات ایرانی، پگاه تنها یک موقعیت زمانی نیست؛ بلکه نمادی از امید، شروع دوباره، روشنایی پس از تاریکی و تولد یک زندگی جدید به شمار میرود. به همین دلیل، علاوه بر کاربرد در متون نظم و نثر، به عنوان یک نام محبوب و پرطرفدار برای دختران نیز استفاده میشود که زیبایی و روشنایی را تداعی میکند.