معنی
در روانشناسی، امید به عنوان یک حالت ذهنیِ انگیزشی و مثبت تعریف میشود که فرد را برای رسیدن به اهدافش سوق میدهد و نیروی محرکهای برای عبور از سختیهاست.
یعنی چه
این واژه مفهومِ داشتنِ انگیزه، نگاه به آینده روشن و نپذیرفتن بنبستهای زندگی را بازگو میکند؛ حالتی درونی که مایه تسلی و پایداری انسان است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
نکته: واژههای همخانواده با قاعده و ریشه عربی برای این کلمه وجود ندارد، چرا که این واژه اصالتاً فارسی است.
ریشه
واژه «امید» در زبان پهلوی (پارسی میانه) به صورت «ōmēd» یا «umēd» تلفظ میشده و در فارسی باستان احتمالاً از ریشه Amati به معنای انتظار مشتق شده است.
جمله سازی
در جدول
واژه «امید» دقیقاً ۴ حرف دارد و در حل جدول به عنوان معادل کلماتی چون رجا، آرزو یا چشمداشت به کار میرود.
به انگلیسی
اگرچه خود لفظ «امید» به دلیل فارسی بودن در قرآن نیامده، اما مفهوم معادل آن یعنی «رجاء» و مشتقاتش مانند «یرجون» بارها در آیات الهی (نظیر آیه ۲۱۸ سوره بقره) برای امید به رحمت خدا استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل امید
واژه «امید» یکی از زیباترین و ریشهدارترین مفاهیم در زبان و فرهنگ فارسی است که از دوران باستان تا به امروز، بار معنایی انگیزشی و مثبتی را با خود حمل کرده است. این کلمه فراتر از یک واژه ساده، نشاندهنده یک وضعیت ذهنی و روانی است که به انسان توانایی ایستادگی در برابر ناملایمات زندگی را میبخشد و او را به سوی آیندهای روشن هدایت میکند.
در فرهنگ و ادبیات ایرانی، امید همواره با نمادهایی چون نور، روشنایی، سپیدهدم، جوانه زدن و پرندگانی مانند هما پیوند خورده است. استفاده از ترکیبهای رایجی چون «به امید خدا» یا «روزنه امید» در گفتارهای روزمره مردم، گواهی بر ریشه دواندن این مفهوم در باورهای عمیق قلبی و مذهبی جامعه است که زندگی را با نگاهی پر از طمأنینه و دلگرمی معنا میکند.