یعنی چه
واژه مُزهِق (اسم فاعل از باب افعال از ریشه ز ه ق) در لغت به معنای چیزی یا کسی است که نابودکننده، تباهکننده یا هلاککننده باشد. این واژه همچنین به امری اشاره دارد که باعث خروج روح یا جان میشود و باطلکننده امور دیگر است.
تلفظ
این کلمه در نقش اسم فاعل به صورت مُزْهِق (به کسر هاء) به معنی نابودکننده و در نقش اسم مفعول به صورت مُزْهَق (به فتح هاء) به معنی نابودشده یا از بینرفته تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه مزهق به عنوان پاسخ برای راهنماهای «نابودکننده»، «هلاککننده» یا «از بینبرنده» کاربرد دارد و دقیقاً از ۴ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از واژگانی چون Destroyer (نابودگر) یا Annihilator (نابودکننده قطعی) و Nullifier (ابطالکننده) استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان به معنای امر زایلکننده یا از بینبرنده باطل و جان به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، معادلهای Yok edici برای معنای حقیقی (نابودکننده) و İptal eden برای معنای اعتباری (باطلکننده) استفاده میشوند.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون نابودکننده، از بینبرنده، براندازنده و ابطالکننده هستند.
نماد چیست
در متون کهن، ادبی و قرآنی (با توجه به آیه ان الباطل کان زهوقا)، این مفهوم نماد زوال قطعی و برگشتناپذیر باطل در برابر تجلی حق، یا پایان یافتن زندگی و حلول مرگ است.
جمعبندی و توضیح کامل مزهق
واژه «مزهق» یک لغت اصیل عربی است که به متون کهن و ادبی زبان فارسی نیز راه یافته است. ریشه اصلی این کلمه «ز هـ ق» است که دلالت بر خروج روح، نابودی و از بین رفتن دارد. در ساختار اسم فاعل (مُزهِق)، این واژه صفتِ هر چیز یا هر کسی است که مایه هلاک، زوال و ابطال امر دیگری شود.
اگرچه این کلمه در زبان فارسی امروز بسیار کمکاربرد است و در گفتوگوهای روزمره شنیده نمیشود، اما شناخت آن در فهم متون کلاسیک و مذهبی اهمیت دارد؛ به ویژه آنکه همخانوادههای آن مانند «زهوق» در قرآن کریم برای توصیف نابودشدنی بودن ماهیت باطل به کار رفتهاند.