یعنی چه
این واژه از ترکیب «خط» (نوشتار) و «پرست» (ستایشگر) ساخته شده و به مجاز به فردی اشاره دارد که علاقه و ذوق مفرطی به زیبایی نوشتار و هنر خطاطی دارد. همچنین در جغرافیا، نام روستایی کوچک در استان اردبیل است.
تلفظ
تلفظ این واژه ترکیبی از واژه عربی خَط (با سکون ط) و واژه فارسی پَرَسْت (با فتح پ و ر و سکون س و ت) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه، با احتساب حروف ۶ حرف است.
به انگلیسی
به عنوان یک مفهوم ترکیبی معادل اصطلاحی آن به علاقه به خوشنویسی برمیگردد و در صورت کاربرد به عنوان اسم خاص (روستا) به صورت فنوتیتک نگارش میشود.
به عربی
در زبان عربی ساختار ترکیبی مستقلی برای این واژه وجود ندارد و از عبارات توصیفی برای رساندن مفهوم آن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل افرادی است که به مکتوبات، ظاهر متن، یا هنر اصیل خوشنویسی و خطاطی علاقه و ارادت خاصی دارند.
نماد چیست
در نگاه استعاری، این تعبیر میتواند نمادی از ارادت به نظم، زیبایی ساختاری مکتوبات، و تجلیل از هنر خوشنویسی اسلامی و اصیل باشد.
جمعبندی و توضیح کامل خط پرست
واژه «خطپرست» یک ترکیب وصفی و صفت فاعلی مرخم غیررسمی است که در لغتنامههای شاخص زبان فارسی نظیر دهخدا، معین و عمید به عنوان یک مدخل مستقل و اصطلاحی ثبت نشده است. معنای لغوی آن از پیوند دو جزء «خط» (وامواژه عربی) و «پرست» (بن مضارع از پرستیدن در فارسی میانه) به دست میآید که رویهمرفته معنای مجازیِ کسی که شیفته، عاشق یا ستایشگر خط و هنر خوشنویسی است را تداعی میکند.
از سوی دیگر، این واژه در جغرافیای ایران کاربردی کاملاً رسمی دارد و نام روستایی کمجمعیت و کوچک واقع در دهستان خورشرستم شمالی از توابع شهرستان خلخال در استان اردبیل است. بنابر این، بسته به سیاق متن، این کلمه میتواند یک تعبیر ادبی ساختگی یا یک اسم خاص جغرافیایی باشد.
با توجه به ۶ حرفی بودن، این واژه گاه در سرگرمیها و جداول کلمات متقاطع نیز مورد توجه قرار میگیرد. در متون مذهبی و قرآن کریم نیز این واژه به صورت ترکیبی سابقه استعمال ندارد، هرچند همخانوادههای جزء اول آن در آیات به چشم میخورند.