یعنی چه
واژه «بیشی» در زبان فارسی به حالت یا کیفیت زیاد بودن اشاره دارد و به مفاهیمی چون فراوانی، وفور، غلبه و تفوق دلالت میکند.
تلفظ
این واژه با کسر حرف اول (بِ) تلفظ میشود و در فارسی میانه به صورت vēšī بوده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه چهار حرفی «بیشی» به عنوان پاسخ برای واژههای راهنمای افزونی یا زیادی کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، مفاهیم مربوط به این واژه عموماً با ریشه کلمه Fazla بیان میشوند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل افزونی، فزونی، کاستیناپذیری و فراوانی است که در مقابل واژههایی چون کمی، کاستی و نقصان قرار میگیرد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، بیشی نمادی از وفور نعمت، غلبه و برتری عددی یا کیفی است و گاهی نیز در معنای افزونخواهی یا زیادهروی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بیشی
واژه «بیشی» یک اسم مصدر اصیل فارسی است که از ترکیب صفت «بیش» (به معنی زیاد) و پسوند اسمساز «ی» حاصل شده است. ریشه این کلمه به زبان پهلوی و پارسی میانه بازمیگردد و در طول تاریخ ادبیات فارسی، شاعران بزرگی همچون فردوسی از آن برای بیان مفاهیمی چون افزونی، زیادت، تقدم و برتری بهره بردهاند.
این واژه در ساختار معنایی خود تقابل مستقیمی با کاستی و نقصان دارد و به هر نوع مازاد یا انباشت مثبت دلالت میکند. اگرچه معادلهای عربی آن مانند «زیادة» یا «کثرت» در قرآن کریم به کار رفتهاند، اما خودِ لفظ «بیشی» به دلیل ریشه خالص پارسیاش در متن قرآن وجود ندارد و یک واژه کاملاً فصیح فارسی به شمار میرود.