یعنی چه
عبارت «پرگو میزند» یک ترکیب گفتاری و عامیانه به معنای پرحرفی کردن، رودهدرازی کردن و بیش از حد سخن گفتن است. در این ساختار، فعل «زدن» به عنوان فعل کمکی عامیانه برای نشان دادن تکرار یک رفتار (در اینجا پرگویی) به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «پُرْگو مِیْزَنَد» است که از دو بخش صفت «پرگو» و فعل مضارع اخباری «میزند» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً «پرگو می زند» با ۹ حرف است. همچنین ممکن است با معادلهایی چون پرحرفی میکند یا وراجی میکند مطابقت داشته باشد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از عباراتی نظیر talks too much یا صفاتی مانند verbose و loquacious استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، پرگویی نماد ضعف در حکمت، بیهودهگویی و کمتأثیری کلام است. در نمادشناسی سنتی، «طوطی» به دلیل تکرار مداوم و بدون تدبر صداها، نماد حرافی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل پرگو می زند
ترکیب «پرگو میزند» یک اصطلاح رسمی و ثبتشده در لغتنامههای معتبر زبان فارسی نیست، بلکه از ترکیب صفت «پرگو» با فعل عامیانهٔ «میزند» ساخته شده است تا رفتار پرحرفی و رودهدرازی را به صورت کنایی و گفتاری توصیف کند.
واژهٔ پایه در این عبارت، صفت مرکب «پرگو» است که از دو جزء فارسی «پُر» و «گو» (بن مضارع از مصدر گفتن) تشکیل شده است. در مقابل، فعل «میزند» در اینجا نقش معنایی مستقل حرکتی ندارد و صرفاً برای ساختن یک عبارت فعلی عامیانه به کار رفته است.
از نظر بار معنایی، این اصطلاح دارای ماهیتی منفی و انتقادی است و در روابط اجتماعی برای اشاره به افرادی که بدون سنجش و بیش از حد نیاز سخن میگویند استفاده میشود. در متون کهن و آموزههای اخلاقی، همواره از این صفت نکوهش شده و در مقابل آن، گزیدهگویی و خاموشی ستایش شده است.