یعنی چه
«شرعنا» یک فعل ماضی از ریشه عربی «شرع» در صیغه متکلم معالغیر (ما) است. این واژه در دو ساحت معنایی کاربرد دارد: در متون دینی و فقهی به معنای «ما قانونگذاری کردیم و راه روشن دین را بنیان نهادیم» و در کاربرد عمومی عربی به معنای «ما آغاز کردیم و وارد کاری شدیم» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه به صورت فتحتین در ابتدا و سکون روی حرف عین است که به صورت «شَرَعْنا» (Shara'nā) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «شرعنا» به عنوان پاسخ پنج حرفی برای مفاهیمی چون «قانون وضع کردیم»، «مقرر داشتیم» یا «شروع کردیم (در عربی)» قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بستر متن، در مفاهیم حقوقی و دینی از معادلهای مرتبط با وضع قانون و در متون عمومی از واژگان مربوط به شروع کار استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی است و مترادفهای دقیق آن در زبان عربی با توجه به معنا شامل بدأنا (شروع کردیم) و سنّنا (قانون وضع کردیم) میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی این واژه شامل «مقرر داشتیم»، «آیین نهادیم»، «واجب کردیم» و در معنای غیر دینی «شروع کردیم» است.
در قرآن
عین صیغه متکلم «شرعنا» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشه سه حرفی آن به صورت فعل مفرد «شَرَعَ» در آیه ۱۳ سوره شوری (شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّینِ) و اسم «شِرْعَةً» در آیه ۴۸ سوره مائده به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه بیشتر یک اصطلاح صرفی، فقهی و حقوقی است و نماد تصویری خاصی ندارد، اما در بستر معنایی مظهر «بنیانگذاری یک مسیر آشکار» یا «آغاز رسمی یک عمل» به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شرعنا
واژه «شرعنا» یک فعل ماضی عربی در صیغه اول شخص جمع (متکلم معالغیر) از ریشه «ش ر ع» است که به معنای «قانون وضع کردیم»، «مقرر داشتیم» و «آغاز کردیم» میباشد. این کلمه به دلیل ارتباط وثیق با مفاهیم فقهی و حقوقی اسلامی، در متون کهن و دینی زبان فارسی نیز کاربرد یافته است.
اگرچه این ساختارِ صرفی دقیقاً در قرآن ذکر نشده، اما ریشه اصلی آن یعنی «شرع» بارها برای بیان وضع آیینهای الهی و راههای روشن هدایت استفاده شده است. در زبان عربی معاصر نیز این کلمه علاوه بر ابعاد حقوقی، به طور گسترده به معنای شروع کردن یک کار یا پروژه به کار میرود.