معنی
در زبان فارسی، نامدار به کسی یا چیزی گفته میشود که شهرت و آوازه نیکی دارد و در میان مردم شناختهشده و صاحب اعتبار است.
یعنی چه
این واژه از ترکیب «نام» و پسوند دارنده «ـدار» ساخته شده و به معنای تحتاللفظی «کسی که دارای نام و آوازه است» به کار میرود.
متضاد
واژههایی که مفهوم مقابل شهرت و شناختهشدگی را میرسانند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فصیح با سکون روی حرف ميم و دال است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان راهنمای کلماتی چون مشهور یا سرشناس میآید و خود واژه نیز ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
معادلهای زبان انگلیسی برای بیان ویژگی سرشناس بودن و داشتن شهرت مثبت.
به ترکی
واژگان پرکاربرد در زبان ترکی برای توصیف افراد سرشناس و معروف.
جمعبندی و توضیح کامل نامدار
واژه «نامدار» یک صفت مرکب اصیل فارسی است که از ترکیب دو جزء «نام» (به معنی اسم و آوازه) و «دار» (از مصدر داشتن) تشکیل شده است. این کلمه بار معنایی بسیار مثبتی دارد و نشاندهنده احترام، اعتبار اجتماعی و خوشنامی فرد در جامعه است؛ به طوری که در ادبیات کهن مانند شاهنامه فردوسی، گاه به معنای دلاور و پهلوانی که آوازه بلندی دارد نیز استفاده شده است.
این کلمه کاملاً ریشه ایرانی داشته و در متون قرآنی به صورت مستقیم به کار نرفته است، هرچند مفاهیم مشابهی چون ذکر حسن یا شهرت نیک در قالب کلمات دیگر در فرهنگ اسلامی دیده میشود. امروزه نیز این واژه هم به عنوان صفت برای بزرگان و هم به عنوان نامی زیبا برای فرزندان به نشانه امید به سربلندی و خوشنامی استفاده میشود.