یعنی چه
عزلة به معنای کنارهگیری از جمع، بریدن از خلق و خلوتنشینی است. این واژه در لغت به مفهوم کنار گذاشتن یا دور کردن چیزی از چیز دیگر اشاره دارد و در اصطلاح، انزوا و دوری از هیاهوی جامعه را میرساند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی معمولاً به صورت «عُزْلَت» و با سکون زاء و فتح لام تلفظ میشود. در زبان عربی تلفظ آن به صورت «عُزْلَة» با تاء تأنیث است که در حالت وقف، هاء خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای واژه ۴ حرفی «عزلة» است. از گزینههای مشابه دیگر در حل جدول میتوان به انزوا، خلوت و گوشهگیری اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای جنبه معنوی و اختیاری معمولاً از Solitude و برای جنبه جدایی فیزیکی از Isolation استفاده میشود.
به عربی
واژه خود ریشه عربی دارد و از فعل «عَزَلَ» مشتق شده است. در زبان عربی معادلهای معنایی نزدیکی چون اعتزال و انزواء دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل گوشهگیری، خلوت، تنهایی و کنارهگیری است که پیوند عمیقی با ادبیات منظوم و منثور فارسی دارند.
در قرآن
خودِ واژهٔ اسمی «عُزلة» به این شکل در قرآن کریم نیامده است، اما ساختارهای فعلی آن از ریشه «ع ز ل» مانند «فَاعْتَزِلُونِ» و «اعْتَزَلْتُمُوهُمْ» (در داستان اصحاب کهف) به معنای دوری گزیدن و کنارهگیری از شرک و عقاید باطل، به وفور به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و سلوک معنوی، عزلت نماد پاکسازی روح، تفکر عمیق و بیداری معنوی است. این مفهوم در نمادشناسی با «غار» (پناهگاه بیداری) و «عنقا» یا سیمرغ (که دور از چشم خلق در خلوت زندگی میکند) پیوند خورده است.
جمعبندی و توضیح کامل عزلة
واژه «عزلة» که در زبان فارسی بیشتر به صورت «عزلت» به کار میرود، ریشه در زبان عربی و مفهوم جداسازی و کنار گذاشتن دارد. این واژه در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی بار معنایی ویژهای پیدا کرده و به عنوان ابزاری برای خودسازی، پرهیز از فساد اجتماعی و تقرب به خداوند شناخته میشود.
اگرچه این واژه به صورت اسم مصدر در قرآن نیامده، اما کاربرد افعال همخانواده آن نشاندهنده اهمیت مفهوم کنارهگیری از باطل است. در متون سلوکی، عزلت نشینی نمادی از سفر درونی و بریدن از کثرت خلق برای رسیدن به وحدت حق به شمار میرود که گاه با نمادهایی چون غار یا مرغ عنقا توصیف میشود.