یعنی چه
واژهٔ رخوتبار به فضا، زمان یا حالتی اطلاق میشود که انگیزه و توان حرکت را از انسان سلب کرده و نوعی خوابآلودگی سنگین، منگکننده و ملالآور را به همراه داشته باشد.
تلفظ
این کلمه متشکل از واژهٔ عربی رِخْوَت (سستی) و پسوند فاعلیتساز فارسی «بار» است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، صفت «رخوتبار» معمولاً با راهنماهای «کسالتآور»، «ملالانگیز» یا «منگکننده» هدایت میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، میتوان از واژگانی که به کاهش انرژی و القای کرختی اشاره دارند استفاده کرد.
به فارسی
از نظر واژهگزینی و برابرهای فارسی، کلماتی مانند سستکننده، بیحالکننده، خمودگیآور و ملالانگیز دقیقاً همان حس و معنای رخوتبار را منتقل میکنند. در مقابل، واژههای انرژیبخش، نشاطآور و شورانگیز متضادهای آن هستند.
در قرآن
ترکیب «رخوتبار» یا خود واژهٔ «رخوت» در قرآن کریم نیامده است. تنها کلمهٔ همریشه با آن در متن قرآن، واژهٔ «رُخَاءً» (در آیات مرتبط با بادهای تحت فرمان سلیمان) است که معنای مثبت «نرم و ملایم» دارد و فاقد بار معنایی کسالت یا سستی منفی است.
نماد چیست
در ادبیات و فضاسازیهای شاعرانه، رخوتبار بودن نمادی از پاییز خزانزده، سکون بیهدف، سبک زندگی بدون انگیزه و غروبهای دلگیر طولانی است که خمودگی روحی یا جسمی را بازتاب میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل رخوت بار
واژهٔ «رخوتبار» یک صفت آمیختهٔ عربی-فارسی است. جزء اول آن یعنی «رخوت» از ریشهٔ عربی به معنی سستی و نرمی گرفته شده و جزء دوم آن «بار» یک پسوند فاعلیتساز فارسی (از مصدر باریدن یا به معنی حامل) است. ترکیب این دو با هم به معنای چیزی است که با خود سستی، بیحالی، خوابآلودگی سنگین و کسالت به همراه میآورد.
این صفت ادبی معمولاً برای توصیف فضاها، آبوهوا، یا حالات روانی خاصی به کار میرود که در آنها تحرک، پویایی و انگیزه به حداقل رسیده است؛ مانند یک عصر پاییزی بارانی یا یک سبک زندگی تکراری و بیهدف. در متون معاصر، این کلمه ابزاری عالی برای فضاسازیهای ملموس از رکود و منگکنندگی است.