یعنی چه
علمداری به معنای عمل یا شغلِ علمدار بودن است. این واژه به مسئولیت حمل، برافراشته نگهداشتن و حراست از پرچم (علم) در جریانات نظامی، کاروانها و یا آیینهای مذهبی و عزاداری اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت «عَلَمداری» (a-lam-dā-rī) تلفظ میشود که از ترکیب واژه عربی عَلَم و پسوندهای فارسی ساخته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این مدخل در جدول کلمات متقاطع، واژه «علم داری» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به عمل یا وظیفه حمل پرچم و بیرق از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم به معنای بر دوش داشتن یا حمل کردن پرچم و رایة تعبیر میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژگان هممعنی این مفهوم در زبان فارسی شامل پرچمداری، بیرقداری، درفشداری، رایهداری و طلایهداری است.
در قرآن
ترکیب «علمداری» یا واژه «علمدار» در قرآن مجید وجود ندارد. با این حال، ریشهٔ آن یعنی واژه «عَلَم» به صورت جمع (الأعلام) در معنای نشانههای بزرگ و کوهپیکر (مانند کشتیها در دریا) در آیه ۳۲ سوره شوری به کار رفته است.
نماد چیست
علمداری در فرهنگ کهن نماد پیروزی، پایداری سپاه و پیشگامی است. در فرهنگ اسلامی و آیینهای عاشورایی، این واژه مظهر استقامت، وفاداری محض و یادآور فداکاری و ایثار حضرت عباس (ع) در واقعه کربلاست.
جمعبندی و توضیح کامل علم داری
واژه «علمداری» یک حاصلمصدر مرکب (عربی-فارسی) است که از واژه «عَلَم» به معنی پرچم یا نشان، بن مضارع «دار» از مصدر داشتن و پسوند مصدری «ی» تشکیل شده است. این کلمه به طور مستقیم به عمل، وظیفه یا شغل حمل کردن و برافراشته نگهداشتن پرچم در جبهههای جنگ یا کاروانها اشاره دارد و نباید معنای «علم» در این ترکیب با واژه علم به معنای دانش و آگاهی اشتباه شود.
در فرهنگ ایرانی و اسلامی، علمداری فراتر از یک وظیفه نظامی، دارای بار معنایی و مذهبی عمیقی است. این واژه در آیینهای عزاداری محرم نماد وفاداری، شجاعت و پایمردی است و مستقیماً شخصیت حضرت ابوالفضل العباس (ع) را در ذهن تداعی میکند. در کاربردهای معاصر نیز این کلمه به عنوان نمادی از هدایت، پیشرو بودن و بر عهده گرفتن مسئولیتهای بزرگ در یک گروه یا جریان استفاده میشود.