معنی
واژهٔ نژند صفت کهنی در زبان فارسی است که بیشتر به حالات روحی منفی اشاره دارد. رایجترین معانی آن شامل غمگین، دلگیر، افسرده، پژمرده و آزرده است. همچنین در متون کهن گاهی به معنای خشمگین، دژم و یا فرومایه و پست نیز به کار رفته است.
یعنی چه
این اصطلاح برای توصیف فرد یا حالتی به کار میرود که غرق در اندوهی درونگرایانه، سنگین و خاموش است، یا روحیهای فرومانده و آزرده دارد؛ حالتی شبیه به ملال و دلسردی عمیق.
مترادف
این کلمات همگی بیانگر حالات مختلف اندوه، سستی، پژمردگی و دلتنگی هستند که با مفهوم نژند همپوشانی دارند.
متضاد
واژههایی که بر شادی، سرزندگی، شکوفایی و بالندگی دلالت دارند، متضادهای معنایی این کلمه به شمار میходят.
هم خانواده
این واژه خانوادهٔ گستردهای ندارد؛ «نژندی» اسم مصدر آن به معنی افسردگی است. توجه شود که این کلمه با واژهٔ «نژاد» همریشه نیست و تنها شباهت ظاهری دارد.
ریشه
نژند یک صفت اصیلِ به جای مانده از زبان فارسی میانه است که در متون بسیار قدیمی گاهی به صورت «نجند» نیز ثبت و ضبط شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «اندوهگین»، «افسردگی کهن» یا «خشمگین و پژمرده»، واژهٔ ۴ حرفی «نژند» یک جواب دقیق و کلاسیک است.
به انگلیسی
برای انتقال حس دقیق این واژه در زبان انگلیسی، بسته به بافت متن میتوان از کلماتی که بار اندوه عمیق یا فضای تیره و افسرده را دارند استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل نژند
واژهٔ «نژند» یکی از صفتهای اصیل، کهن و بسیار زیبای زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه دارد. این واژه در ادبیات کلاسیک و شعر سنتی ایران جایگاه ویژهای داشته و عمدتاً برای توصیف حالات روحی سنگین، درونگرایانه و آمیخته با اندوه عمیق، پژمردگی و دلشکستگی به کار میرفته است.
اگرچه معانی دیگری همچون خشمگین، آزرده و حتی فرومایه نیز در متون قدیمی برای آن ذکر شده، اما تصویر ذهنی غالب از نژند، همان سیمای انسان غمگین و ملول است. این واژه به خوبی پتانسیل زبان فارسی را در تفکیک و بیان ظرایف حالات روانی انسان نمایش میدهد.