یعنی چه
عفیف تلمسانی (عفیفالدین سلیمان بن علی کومی تلمسانی) یک واژه یا لغت مفرد نیست، بلکه اسم خاص متعلق به یکی از مشهورترین عارفان و صوفیان پیرو مکتب وحدت وجود و شاعران بزرگ سدهٔ هفتم هجری (۶۱۰–۶۹۰ ق) است. او در مغرب اسلامی (الجزایر کنونی) متولد شد و بعدها به شام و مصر کوچ کرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام ترکیبی به صورت «عَفیف» (با فتح عین و کسر فاء اول) و «تِلِمْسانی» (با کسر تاء و لام و سکون میم) است.
در جدول
در مسابقات و جدولهای شرح در متن، پاسخ این عبارت به عنوان شاعر و عارف قرن هفتم هجری، خودِ عبارت «عفیف تلمسانی» با ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و فرانسوی، نام این شخصیت تاریخی و عارف بزرگ به صورتهای فوق نگارش و ثبت میشود.
به فارسی
ترکیب نام او در زبان فارسی از دو بخش تشکیل شده است: «عفیف» به معنی پاکدامن، پارسا و خویشتندار؛ و «تلمسانی» که نسبت مکانی است و به معنی منسوب به شهر تِلِمسان (از شهرهای تاریخی غرب کشور الجزایر) میباشد.
در قرآن
خودِ نام ترکیبی «عفیف تلمسانی» در قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشه واژه اول یعنی «عفیف» (از ع-ف-ف) به صورت مفهومی و در قالب واژگانی چون «تَعَفُّف» در آیه ۲۷۳ سوره بقره («أَغْنِیَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ») به معنی خویشتنداری، مناعت طبع و پاکدامنی تجلی یافته است.
نماد چیست
عفیف تلمسانی در تاریخ ادبیات و عرفان اسلامی، نماد سرودن خمریات عرفانی (اشعار نمادین با محوریت می و معشوق آسمانی) و تبیین فلسفه وحدت وجود ابنعربی است. واژه عفیف نیز به تنهایی در فرهنگ اسلامی نماد پاکی نفس، کنترل شهوت و اخلاق زاهدانه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عفیف تلمسانی
عفیف تلمسانی (عفیفالدین سلیمان بن علی کُومی تلمسانی) نام یک واژه یا لغت مستقل نیست، بلکه یک اسم خاص تاریخی متعلق به عارف، صوفی و شاعر برجسته سده هفتم هجری (۶۱۰–۶۹۰ هجری قمری) است. او از پیروان نامدار مکتب عرفان نظری ابنعربی و نظریه وحدت وجود بود که آثار متعددی در شرح سخنان استادان خود نوشت و به دلیل اشعار صوفیانهاش در دنیای اسلام شهرت دارد.
از نظر لغوی، این نام ترکیبی از واژه عربی «عفیف» به معنای پاکدامن، خویشتندار و پرهیزکار (از ریشه ع-ف-ف) و واژه «تلمسانی» به معنای منسوب به شهر تاریخی تلمسان در الجزایر کنونی ساخته شده است. نام او در جدولها معمولاً به عنوان یک پاسخ ۱۱ حرفی مطرح میشود و در ادبیات عرفانی، نماد ذوب شدن در عرفان نظری و سرودن اشعار رمزآلود صوفیانه است.