معنی
آداب کلمهای عربی و جمعِ «أدب» است. این واژه در زبان فارسی به مجموعهای از شیوههای درست معاشرت، قواعد رفتاری، آیینها، سنن و تشریفاتی اطلاق میشود که افراد یک جامعه برای حفظ نظم، احترام متقابل و زیبایی روابط اجتماعی خود آنها را رعایت میکنند.
یعنی چه
وقتی صحبت از آداب میشود، مقصود همان چارچوبها و روشهای پسندیدهای است که راه و رسم درست زندگی و برخورد با دیگران را مشخص میکند؛ مانند آداب معاشرت، آداب سخن گفتن و آداب غذا خوردن.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و جمع تکسیر کلمه «أدب» است. در اصل و در لغت به معنای «دعوت به طعام و مهمانی» (مأدبة) بوده که به مرور زمان تکامل یافته و به معنای تربیت نفس، آموزش، حسن رفتار و شایستگی اخلاقی به کار رفته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «آداب» معمولاً در پاسخ به طراحانی که «رسوم»، «آیینها» یا «قواعد اجتماعی» را با تعداد حروف مشخص (۴ حرف) میخواهند، به کار میرود.
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل آداب
واژه «آداب» که جمعِ «ادب» است، نقشی کلیدی در ساختار فرهنگی و اجتماعی زبان فارسی ایفا میکند. این کلمه به جلوههای بیرونی و عملی اخلاق در قالب آیینها، رسوم، قواعد و هنجارهای رفتاری اشاره دارد که مایه انتظام روابط میان انسانهاست. رعایت آداب در هر فرهنگی، نشانه اصالت، فرزانگی و ارتقای روحی افراد آن جامعه به شمار میرود.
اگرچه خودِ لفظ «آداب» به صورت صریح در متن قرآن کریم ذکر نشده، اما مصادیق و مفاهیم بنیادین آن مثل آداب ورود به خانهها، نحوه گفتگو و تکریم دیگران به طور گسترده در آموزههای دینی و فرهنگ ایرانی-اسلامی مورد تاکید قرار گرفته است. در نهایت، آداب تجلیبخش نظم، احترام متقابل و صلح در یک جامعه پویا است.